( ﺣﺮﻡ ) i. (Ar. ḥirmān “yasaklamak”tan ḥarem ) [Kelime Türkçe yoluyle Balkan dillerine de geçmiştir] 1. Herkesin girmesine izin verilmeyen, saygı gösterilmesi gereken yer: En emin harem neresidir? (Yâkup K. Karaosmanoğlu). 2. Müslüman saray, konak ve evlerinde yabancı erkeklerin giremediği, yalnız kadınlara mahsus bölüm: “Harem kapısı.” “Harem bahçesi.” Hareme gidip yatmak için kalktı (Ömer Seyfeddin). Bahçe kapısından içeri bir adam girdi, köşkün harem tarafına doğru yürüdü (Peyâmi Safâ). 3. Bu bölümde olan kadınların hepsi: “Paşa tâyin edildiği yeni yere haremini götürmedi.” 4. Bir erkeğin karısı, eş, zevce: Elhamdülillâh, haremin kurtuldu. Artık çocuklar gibi ağlayacak sıra mı? (Hüseyin R. Gürpınar). Âilesi halkı bir haremiyle iki evlâdından, pedermande birkaç halayıktan ibâretti (Fâik Reşat). 5. (Câmilerde) Avlu [Şadırvan avlusu duvarları içinde kalan alana iç harem, bunu çevreleyen avlu kısmına dış harem denir]: Fâtih Câmii’nin harem kısmı, etrâfındaki medreseler vesâir vezir câmileri onların vakıflarıdır (Yahyâ Kemal).