( ﺍﻳﺜﺎﺭ ) i. (Ar. eѕr “ikram etmek, ağırlamak; seçmek”ten іѕār ) 1. İkram etme, ağırlama. 2. Esirgemeden, kendinden çok başkalarının menfaatini düşünerek fedâkârlıkla verme: Biz teni cânı onun yolunda îsâr etmişiz (Eşrefoğlu Rûmî). Cânı îsâr ettiğim bilmez ne bilsin ol perî (Şeyhülislâm Yahyâ). Hayât-ı milliyyesini varta-i inkırazdan kurtarmak için îsâr-ı cism ü can eden kavimler görüyoruz (Cenap Şahâbeddin). 3. Dökme, saçma: Gālib biziz ol şâri-i vahy-âver-i ma’nâ / Kim şi’r ile îsâr-ı füyûzât ederiz biz (Leskofçalı Gālib). Biz, o bahr-i cevâhir-feşânın bir arşın sâhilini nehirler gibi hûn îsar etmeden nâil olmadık (Nâmık Kemal). Sirişkin gerçi kim îsâr edersin / Nedendir anlaşılmaz âh u zârın (Hersekli Ârif Hikmet). Gösterişsiz iki üç katrecik îsâr eyler (Tevfik Fikret). 4. Seçme, tercih ve ihtiyar etme: “Îsâr-ı âhiret.”