i. (Fars. kerāste ’den) 1. Tomrukların cins ve kalitelerine göre belli ölçülerde boylamasına biçilmesinden elde edilen, marangozluk ve inşaat malzemesi olarak kullanılan odun: Yeni evden on sekiz lira kereste hesâbı varmış (Yusuf Z. Ortaç). Sümerler, Amanoslar’dan Mezopotamya’ya kereste taşırlardı (Refik H. Karay). Ovaya kereste indiren arabalardan / Ses gelir inceden ince (Orhan V. Kanık). 2. Her çeşit îmâlâtta, özellikle ayakkabıcılıkta kullanılan malzeme: Bu kunduracı usta ise de iyi kereste kullanmıyor (Şemseddin Sâmi). 3. argo. İri yapılı, kaba kimse [Aşağılama sözü olarak da kullanılır] : Çay o biçim mi dedi Haydar (…) sesli sesli bir yudum aldı, yuuu kereste dedi Metin (Muzaffer Buyrukçu’dan).