sıf. ( kes-kin ) 1. İyi kesen, çok kesici: Kılıçlarımız, kalkanlarımız yağlı; oklarımız bağlı; yatağanlarımız keskin; bugün nusret bizim; âmin, âmin!… (Ömer Seyfeddin). Keskin bir çeliğin kalın bir kemik üstünde yürüyüşü… (Peyâmi Safâ). Dişleri ufak, sivri, keskin ve o kadar cilâlı beyazdı ki… (Refik H. Karay). 2. Çok tesirli, müessir: “Nefesi keskin hoca.” Ahlâkî mütâlaalardan örülmüş keskin bir nutuk verdi (Ahmet Hâşim). Fakat keskin hicvi ve istihzâsı, hazırcevaplığı hâlâ canlı bir hâtıraydı (Ahmet H. Tanpınar). F. Rıfkı Atay, şimdi keskin kalemiyle ve gazetesiyle bu çirkinliğin karşısındadır (Nihad S. Banarlı). 3. Kuvvetli, şiddetli, sert: Gördüm güzel vücûdunu zümrütleyen deri / Keskin bir ürperişle kımıldadı anbean (Yahyâ Kemal). Keskin bir öğle güneşi yüzüme vurdu (Peyâmi Safâ). Akşamın keskin renkli ışıkları içindeki bu yüzü tanıyorum (Yusuf Z. Ortaç). 4. İşini hakkıyle yapan, en iyi şekilde yapan: “Keskin kulak.” “Keskin nişancı.” “Keskin atıcı.” Hâdiye’nin keskin gözleri, salondaki erkeklerin ve zümrüt küpelerine hayran olduğu kadının kendisiyle alâkasını derhal anladı (Hâlide E. Adıvar). 5. Hatları dik veya dike yakın bir açı yaparak birleşen, geçişleri sert olan: “Keskin sırt.” “Keskin viraj.” “Keskin köşe.” 6. (Ses için) Tiz, şiddetli, kulak tırmalayıcı: Sükûtu parçalayan keskin, sivri sesleriyle gaklıyorlardı (Ömer Seyfeddin). Evimizin sokak kapısı önünde çocuklar bazan birdenbire keskin bir çığlık koparıyorlar (Peyâmi Safâ). 7. (İçecekler için) Sert: “Keskin sirke küpüne zarar.” “Keskin şarap .” 8. i. eski. Bir âletin kesici tarafı. ѻ Keskin yazı: hat. Usûlüne, kuralına uygun yazı. Keskin zekâ: Çok parlak zekâ, üstün anlama ve intibak etme yeteneği.