geçişli f. ( kol “devriye”den kol+la-mak ) 1. Olmasını beklemek, gözetmek: Zevcimin hoş bir zamânını kolladım, neşeli bir ânında dedim ki… (Hüseyin R. Gürpınar). Murat imamın dalgın bir ânını kolluyordu (Mahmut Yesâri). Her an, bir haberi kollar gibi yukardan / Dipsiz mâviliğin esrârını kurcalar / Bacalar… (Necip F. Kısakürek). 2. Gözden ayırmamak, gözlemek, gözetlemek: En ücrâ, en tenhâ yerleri kollarlar (Ahmed Midhat Efendi). Sav-Tekin, yanında kendini bile koruyacak hiçbir silâhı olmadığı halde hazırlıklı bulunmaya çalışıyor, belli etmeden sağı solu kolluyordu (Mustafa N. Sepetçioğlu). 3. Korumak, sâhip çıkmak, gözetmek, kayırmak: Onu müşkül vaktinde kollamak gibi huylarına rağmen yoktan kavga çıkarmak (…) işinde de kusur etmezdi (Sâmiha Ayverdi). Fakîri fukarâyı kollamak için kurulan iftar sofraları Kadir gecesine kadar devam eder (Sâmiha Ayverdi). Şu avanağı kolla öyleyse, hinoğlu baksana gezintiye gider gibi ilerliyor (Bekir Büyükarkın).