( ﻣﺠﺴّﻢ ) sıf. (Ar. tecsіm “cisimlendirmek”ten mucessem ) 1. Gözle görülür, elle tutulur şekilde olan, cisim hâlinde bulunan: Merdivenin başında hareketsiz ve mücessem bir gölge dimdik duruyor (Ömer Seyfeddin). Her canlı olan heykeli âdem mi sanırsın / İnsanlığı bir şekl-i mücessem mi sanırsın (Mehmet Âkif’ten). Felâketimi mücessem bir şekilde değil, büyük teessürlerimde olduğu gibi müphem birtakım hayaller ve remizler hâlinde hissediyordum (Peyâmi Safâ). 2. mec. Cismi varmış gibi yoğun bir durum almış olan: Sana ey nûr-ı mücessem nice teşbîh edeyim / Yok iken vech-i şebeh tâze nihâl-i çemeni (İbn Kemal’den). Bu seng, bu mevc-i ye’s ü mâtem / Bu hâk, bu zulmet-i mücessem (Abdülhak Hâmit). Çocuk, çocuk… şu mücessem şetâret-i mutlak (Tevfik Fikret). 3. coğ. Kabartma: “Mücessem harita.” 4. geo. Üç boyutu olan, üç boyutlu: “ Şekl-i mücessem .” ● Mücesseme ( ﻣﺠﺴّﻤﻪ ) sıf. Mücessem kelimesinin tamlamalarda ortaya çıkan aynı mânâdaki müennes şekli: “ Hendese-i mücesseme: Uzay geometri.” “ Küre-i mücesseme: Yer küresi.”