( ﻣﮋﺩﻩ ) i. (Fars. mujde ) 1. Sevinmeye yol açan, sevindirici haber, muştu: Şehitlik müjdesidir. İkimiz de mutlaka şehit düşeceğiz (Ömer Seyfeddin). Müjdem var sana Nazmi, Nâzan yarın geliyor (Reşat N. Güntekin). Bu kanat sesleri, bu hengâme / Kâh müjde olur kâh kara haber (Câhit S. Tarancı). 2. Sevindirici bir haberi getirene verilen armağan, bahşiş, müjdelik, muştuluk: “Müjdemi verin.” 3. ünl. Böyle bir haber verileceği zaman söylenen söz [ Müjdeler olsun şeklinde de kullanılır]: Müjde ey dil zîb-bahş-ı sadr-ı dîvandır gelen / Âsaf-ı devran Alî Pâşâ-yı zîşandır gelen (Fıtnat Hanım). Herifin hâline acıdığından avutmak için, “Efendi müjde! Ezan yaklaştı, müezzin minâreye çıkmış” demiş (Fâik Reşat). ѻ Müjde vermek (götürmek): Birine sevindirici bir haber ulaştırmak: Nihâyet bahçedeki çardağın altına konmuş süslü bir sofra başında ona müjdeyi verdiler (Reşat N. Güntekin). ● Müjde-âver ( ﻣﮋﺩﻩ ﺁﻭﺭ ) birl. sıf. (Fars. āver “getiren” ile) Müjde getiren, müjdeci, muştucu: Erişti kāfile-i müjde-âver-i ihvan (Tevfik Fikret). ● Müjde-fermâ ( ﻣﮋﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎ ) birl. sıf. (Fars. fermā “buyuran” ile) Verdiği emirle, buyrukla sevindiren, buyruğu müjde olan, müjdeleyen, müjdeci. ● Müjde-res (-resan) ( ﻣﮋﺩﻩ ﺭﺳﺎﻥ – ﻣﮋﺩﻩ ﺭﺱ ) birl. sıf. (Fars. res > resān “ulaştıran” ile) Müjdeli haber ulaştıran, müjde getiren, müjdeci: Geldi bir müjde-resan Fıtnat dedi târîhini / Hamza Pâşâ oldu sâhib-devlet-i vâlâ-makam (Fıtnat Hanım). Ali Şekip’ten bu haberi aldıktan sonra (…) bir an evvel eve müjde-res olmak üzere Süleymâniye yolunu her vakitten daha erken tuttu (Hâlit Z. Uşaklıgil).