( ﻣﻬﺘﺎﺏ ) i. (Fars. māh “ay” ve tāb “ışık, aydınlık” ile tāb-ı māh ’tan māh-tāb > mehtāb ) 1. Ay ışığı, ay aydınlığı: İnce profili, mehtâbın her şeyi güzelleştiren büyüsü içinde ışıktan bir heykel (Yusuf Z. Ortaç). Kandilli yüzerken uykularda / Mehtâbı sürükledik sularda (Yahyâ Kemal). Mehtap âlemlerini yapacak eski servetler kalmadı (Ahmet H. Tanpınar). 2. Dolunay: Buralarda mehtap her gece beyhûde yere semâları dolaştı (Ahmet Hâşim). Gâlib dîvânını dolduran mehtap ışığı ve mücevher parıltısı bu zevkin yalnız pâdişahta kalmadığını, etrâfına da geçtiğini gösterir (Ahmet H. Tanpınar). Körfezdeki dalgın suya bir bak, göreceksin / Geçmiş gecelerden biri durmakta derinde / Mehtâb, iri güller ve senin en güzel aksin / Velhâsıl o rûyâ duruyor yerli yerinde (Yahyâ Kemal). ѻ Mehtâba çıkmak: Ay ışığı ile aydınlanmış denizde gezip dolaşmak.