( ﻣﺸﻮﺍﺭ ) i. (Ar. şevr “görünüşte güzel olmak; petekten bal çıkarmak; hayvanı müşteriye göstermek için yürütmek”ten mişvār ) Gidiş, tavır, tarz, edâ, üslûp: Azîz’in evlâdı olmazdı, Yûsuf’un tavr u mişvârını beğendi ve ona muhabbet eyledi (Cevdet Paşa). Belliydi ki onun fıtratı kasırgalara kapılsa bile âsûde mişvârını kaybedemezdi (Hâlit Z. Uşaklıgil). Karanlıkta yürüyenlere mahsus bir mütereddit mişvarla ilerliyordu (Hâlit Z. Uşaklıgil). 2. (Daha çok at için) Yürüyüş: Gubârına eremez şeh-süvâr-ı endîşe / Ne denlü rahş-i hayâle verirse mişvârı (Nef’î). 3. Atların yürütülüp koşturularak müşterilere gösterildiği yer, at pazarı, mişvar-gâh. 4. Petekten bal çıkarmaya yarayan âlet [ Mişvâre de denir]. ● Mişvar-gâh (-geh) ( ﻣﺸﻮﺍﺭﮔﻪ – ﻣﺸﻮﺍﺭﮔﺎﻩ ) tür. i. (Fars. yer bildiren -gāh > - geh ekiyle) 1. Gösteri yeri. 2. Pehlivanların güreş tuttukları meydan. 3. Atların müşterilere gösterildiği yer, at pazarı.