( ﻧﺎﻯ – ﻧﻰ ) i. (Fars. nāy > ney ) 1. Kamış: Bir nây-ı zümürrüd gibi nâlân (Cenap Şahâbeddin). 2. mus. Mûsikîmizde, bilhassa Mevlevî mûsikîsinde çok yer tutmuş olan, dokuz boğumlu kamıştan yapılan, ön tarafında altı, arka tarafında bir deliği bulunan nefesli saz: Nâyın ki çıkar zemzeme sûrâhlarından / Bülbüller öter sanki gülün şâhlarından (Nâilî). Derd-i aşka mübtelâ bir nây bir ben bir gönül / Zâr eden subh u mesâ bir nây bir ben bir gönül (Saffet Paşa’dan). Mevlevîlikte bilhassa “Mesnevî”nin, “Dinle, şu ney nasıl şikâyet etmede; ayrılıkları nasıl anlatmada” meâlindeki beyitle başlaması yüzünden ney âdeta o tarîkata mahsus bir müzik âleti olmuştur (Abdülbâki Gölpınarlı). ѻ Ney üflemek: Ney çalmak. ● Ney (Nay)-pâre ( ﻧﺎﻯ ﭘﺎﺭﻩ – ﻧﻰ ﭘﺎﺭﻩ ) birl. i. ( Fars. pāre “parça” ile ) “Kamış parçası” Kamış kalem: Nay-pâren olunca nağme-pîrâ / Eyler sana karşı âh dünyâ (Muallim Nâci). Bir muharririn elindeki nay-pâre-i lerzan… (Cenap Şahâbeddin).