Örnek
Gel gidelim Leylam dağlar başına / Beni Mecnun eden kara gözlerin / Rahın gelsin gözden akan yaşıma / Açtı ciğerimde yara gözlerin.
Kaynak Türkmen/Cemiloğlu, Mİhsanî, 144
Kişi Mevlüt İhsani
Gel gidelim Leylam dağlar başına / Beni Mecnun eden kara gözlerin / Rahın gelsin gözden akan yaşıma / Açtı ciğerimde yara gözlerin.
Kaynak Türkmen/Cemiloğlu, Mİhsanî, 144
Kişi Mevlüt İhsani
Yol. | Tutulan yol, meslek, yöntem/usûl. İLE Kaygı, keder. | Zan, sanma. İLE Şarap.
Ardından gelebilecekler: h ile başlayan 1.384 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: r ile biten 1.510 sözcük →
“rah” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﺭﻩ – ﺭﺍﻩ ) i. (Fars. rāh > reh ) 1. Yol: Ehl-i diliz felekte belâmız budur bizim / Tuttuk reh-i savâbı hatâmız budur bizim (Nedim’den). Gittin reh-i maâsîye kıldın nice hatâ / Ettin hevâ-yı nefs ile evkātını hebâ (Fıtnat Hanım). Vaktiyle yolcunun biri esnâ-yı rahta bir kasabada misâfir olur (Fâik Reşat). 2. Usûl, tarz, sistem. ѻ Râh-ı adem (fenâ): Ölüm. Râh-ı hâbîde: İşlek yol: Gitti hep leşker-i sâkî vü safâ sabr u sükûn / Râh-ı hâbîde-i iflâsta kaldım nâçâr (Sâmi’den). Câdde-i aşkta olsam n’ola şeb-gerd-i heves / Râh-ı hâbîdedir anda ne gezer bîm-i ases (Sünbülzâde Vehbî’den). Râh-ı Hak: Allah yolu, sırât-ı müstakim. ● Râh-âverd (-âverde) – Reh-âverd ( ﺭﺍﻩ ﺁﻭﺭﺩ – ﺭﺍﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩ – ﺭﻩ ﺁﻭﺭﺩ ) birl. i. (Fars. āverd “getirildi” ve āverde “getirilmiş” ile) Yoldan gelenin getirdiği hediye, yol hediyesi: Vâdi-yi belâda kâmrân-ı aşkım / Oldu bana girdibâd bir reh-âverd (Azmîzâde Hâletî). ● Rah-ber – Reh-ber Bk. REHBER ● Rah-dan – Reh-dan ( ﺭﻩ ﺩﺍﻥ – ﺭﺍﻩ ﺩﺍﻥ ) birl. sıf. ve i. (Fars. dān “bilen” ile) Yol bilen (kimse): Reh-dân-ı gaybım öyle ki ankā-yı vahşetin / Arz-ı refâkat ettiği meşhûrdur bana (Şeyh Gālib). Âlem-i aşk içre bilmez râh u reh-dân ehl-i dil / Âşıka feyz-i Hudâ-yı müsteandır rehnümâ (Leskofçalı Gālib). ● Rah-dar – Reh-dar Bk. RAHDAR ● Rah-güzar – Reh-güzar Bk. REHGÜZAR ● Rah-neverd – Reh-neverd ( ﺭﻩ ﻧﻮﺭﺩ – ﺭﺍﻩ ﻧﻮﺭﺩ ) birl. i. (Fars. neverd “gezen, dolaşan” ile) Yolda gezen kimse, yolcu: Ey kilk-i revende bârekallâh / Oldun men-i reh-neverde hemrâh (Fuzûlî). Abestir reh-neverd-i aşka fikr-i pîş ü pes etmek / Reh-i âzâdegî terk-i teemmülden ibârettir (Esrar Dede). ● Rah-nümâ – Reh-nümâ Bk. REHNÜMÂ ● Rah-nümun – Reh-nümun Bk. REHNÜMUN ● Rah-rev – Reh-rev Bk. REHREV ● Rah-var – Reh-var Bk. REHVAR ● Rah-yab – Reh-yab Bk. REHYAB ● Rah-zen – Reh-zen Bk. REHZEN
( ﺭﺍﺡ ) i. (Ar. rāḥ ) Şarap: Râh getir râh getir râh ferahlar artırır (Kadı Burhâneddin). Dök alıp ele gümüş sürâhî / Zer sâgara rûh-bahş râhı (Fuzûlî’den). Lisân-ı hâl ile okuya Kur’an / İçip râh-ı mahabbet mest ola can (Şemseddin Sivâsî).