( ﺳﺒﻖ ) i . (Ar. sebaḳ “birbirini geçme gayreti”nden) Ders: Hocam sebakına başlamaz oldu (Karacaoğlan). Güller tutar elde varak / Bülbüller okurlar sebak (Aziz Mahmud Hüdâyî). Levh-i dilden okuyan ilm-i ilâhîden sebak / Zerrece yanında kalmaz mahv olur hep mâsebak (Sultan II. Mahmud). ● Sebak-âmuz ( ﺳﺒﻖ ﺁﻣﻮﺯ ) birl. i. (Fars. āmūz “öğreten” ile) Ders öğreten, hoca, öğretmen: Çeşm-i fettânına mahsûs fünûn-ı işve / Âferîn ey sebak-âmûz-ı debistân-ı kazâ (Hersekli Ârif Hikmet). ● Sebak-dan ( ﺳﺒﻘﺪﺍﻥ ) birl. sıf. (Fars. dān “bilen” ile) Ders öğrenen: Cânâneye can vermeği a’lâ biliriz / Gam mektebinin tıfl-ı sebak-danlarıyız (Azmîzâde Hâletî). ● Sebak-daş ( ﺳﺒﻘﺪﺍﺵ ) tür. i. (Türk. -daş ekiyle) Ders arkadaşı: Gül yüzünü gördükçe söze başlarız biz / Bülbüller ile şimdi sebak-daşlarız biz (Necâtî Bey). ● Sebak-gâh ( ﺳﺒﻘﮕﺎﻩ ) tür. i. (Fars. yer bildiren -gāh ekiyle) Ders yeri, derslik, dershâne. ● Sebak-han ( ﺳﺒﻘﺨﻮﺍﻥ ) birl. i. (Fars. ẖān > ḫān “okuyan” ile) Ders okuyan kimse, talebe, şâkirt: Mekteb-i kadrinde bir tıfl-ı sebak-han Cebrâil / Her sözün olmuştur ehl-i Hak yanında bir kitâb (Rûhî-i Bağdâdî). Dil tıflını Kays ile sebak-hân etmiş / Bir tahta-i ta’lîmden üstâd-ı ezel (Azmîzâde Hâletî). ● Sebak-hâne ( ﺳﺒﻘﺨﺎﻧﻪ ) birl. i. (Fars. ḫāne “ev, yer” ile) Ders verilen veya okunan yer, dershâne: Biz o ümmî-i hükm-i ders-i kemâlât-ı diliz / Kim sebak-hâne-i dildir ezelî mektebimiz (Hersekli Ârif Hikmet).