( ﺳﻴﺎﺳﺖ ) i. (Ar. siyāse t “hâkim olmak, işi idâre etmek, düzene koymak”) 1. Devletler arası ilişkileri, devlet işlerini düzenleme ve yürütme sanatı, politika: Siyâsette ittifaklar dokudun / Yedi çara birden meydan okudun (Ziyâ Gökalp). Beride bir grup siyâsetten, ötede üç beş kişi akşamki pokerden bahsetmektedir (Târık Buğra). 2. Bu konuda tâkip edilen yol, yöntem: … siyâsetleri Türk tarzı üzeredir (Kâtip Çelebi’den Seç.). Göte’nin efkârında, Kant’ın felsefesinde, Bismark’ın siyâsetinde, Molteke’nin idâre-i harbiyyesinde, hepsinde bir manzara-i riyâziyye hissolunur (Cenap Şahâbeddin). Bu ülkelerin mukadderâtı Akdeniz siyâsetine bağlıdır (Refik H. Karay). 3. mec. Amacına ulaşmak için şartların gerektirdiği gibi davranma, karşısındakinin hoşuna gidecek tarzda davranarak işini yürütme. 4. eski. Cezâ, özellikle îdam cezâsı: Ubeydullah, tamâmî şehre münâdîler bırakıp hükm etti ki her kimin evinde Müslim Akîl çıkacak olursa siyâsete müstahak olur (Fuzûlî). … Siyâset gününü tespih çekerek bekleyen Köse Vezir’in yanına koydular (Ömer Seyfeddin). ѻ Siyâset etmek (eylemek): eski. Cezâlandırmak, özellikle îdam etmek: İsterse elinde kemend ile bostancıbaşı gelsin, bir çırpıda siyâset ediversin, Zühre kimden ve neden korkacaktı? (Safiye Erol). Çünkü âsî sipâhîlerden etrâfa dağılmış olanlar siyâset edileceklerini anlayınca topladıkları grupları ile dağlara çekilmişler (Müctebâ İlgürel). Siyâset yapmak: 1. Siyâsetle uğraşmak. 2. mec. Amacına ulaşacak tarzda davranmak. Siyâset-i şer’iyye: Cezâ ve muâmelâtla ilgili şer’î hükümler.