( ﺗﻌﺒﻴﻪ ) i. (Ar. ‘abv “hazırlamak”tan ta‘biye ) 1. Yerli yerine koyup hazırlama, yerleştirme. 2. İstenen sonuca ulaşmak için izlenen yol, taktik: Şinâsi’nin muvaffakiyetsiz bir tâbiyesi yüzünden aralarına bir düşman gibi girmişti (Peyâmi Safâ). Aramızdaki ideoloji kavgalarında karşımızdakini yenmek için bulduğumuz bir tâbiye… (Ahmet H. Tanpınar). Mümtaz, o gün kıskanç bir çocuk kafasının nasıl bir tâbiye makinesi olduğunu gördü (Ahmet H. Tanpınar). 3. asker. Savaşın gerektirdiği şekilde askerî birlikleri düşmana karşı yerleştirme, kullanma ve yönetme sanatı, taktik: Tâbiye, coğrafyâ-yı askerî, teşkîlât, istihkâm kitaplarının sahîfelerini ezberlerken satırların arasında yorulan gözlerime görünen mev’ut Aden bunlardı (Ömer Seyfeddin). 4. Tabya.