( ﺗﻘﺴﻴﻢ ) i. (Ar. ḳasm “parçalara ayırmak, bölmek”ten taḳsіm ) 1. Parçalara ayırıp bölme, bölüştürme, pay etme: Toycasına yapılmış bir taksim projesiydi (Refik H. Karay). İbrâhim Efendi bu iki taraflı servetten Hilmi Bey’e bir ev, kız kardeşine de bir miktar esham vermekle âdilâne bir taksim yaptığına kendini inandırmış… (Sâmiha Ayverdi). 2. mus. Mûsikîmizde faslın başında veya ortasında bir tek çalgı tarafından belli bir usûle ve besteye bağlı olmaksızın içten geldiği gibi doğaçlama olarak çalınan parça: Klarnet tiz ve yanık sesiyle bir taksim tutturdu (Yahyâ Kemal). Emin Dede meşhur taksimlerinden birini daha yapıyordu (Ahmet H. Tanpınar). 3. mat. Bölme, bölü: Cemden tarha, tarhtan darba ve taksîme atlar (Hâlit Z. Uşaklıgil). 4. Su taksim yeri: Beyoğlu’ndaki Taksim Meydanı’na bu ismin verilmesi, orada böyle bir tevzî yeri ve su hazîneleri bulunmasındandır. Bunlara maksem de denir (Celâl E. Arseven). ѻ Taksim etmek: Bölmek, bölüştürmek, paylaştırmak: Ve toplayabildiği askeri dört fırkaya taksim ederek biriyle bizzat Alâiye üzerine yürüdü (Nâmık Kemal). Belçika’yı Fransa ve Hollanda arasında taksim ederek hasma kuvvetli komşular hazırlamak tasavvuru bile Londra’yı gıcıklıyordu (Cenap Şahâbeddin). Asıl sevgi parçalara taksim edilemez (Refik H. Karay).