( ﻃﺮﺏ ) i. (Ar. ṭarab ) Sevinmekten gelen coşkunluk, sevinç ve şenlik: Şol ki gaflet ile yatıp etmez tarab / Gövdesinde yok mu ola can aceb (Niyâzî-i Mısrî). Milletin büyük bir tarab-ı şâdî içinde îlân ettiği şey devr-i intibâhımızdı (Cenap Şahâbeddin). Bahçede, sabah letâfet ve şâşaasıyle kuşlar kemâl-i şevk ve tarabla nağmesaz olmağa başladı… (Sâmipaşazâde Sezâî). ● Tarab-efzâ (-fezâ) ( ﻃﺮﺏ ﻓﺰﺍ – ﻃﺮﺏ ﺍﻓﺰﺍ ) birl. sıf. (Fars. efzā > fezā “arttıran” ile) Ferahlığı ve neşeyi arttıran, iç açıcı. ● Tarab-engiz ( ﻃﺮﺏ ﺍﻧﮕﻴﺰ ) birl. sıf. (Fars. engіz “harekete getiren” ile) Sevinç veren, coşturucu. ● Tarab-gâh ( ﻃﺮﺑﮕﺎﻩ ) tür. i. (Fars. yer bildiren -gāh ekiyle) Sevinç ve coşkunluk yeri: Bir gün o ümmîd-perestin yeri / Sadr-ı tarab-gâh-ı telâkî olur (Muallim Nâci). Bu tarab-gâh yok, bu cây-ı sükût / Ki durur pür-mehâbet u mebhût (Tevfik Fikret). ● Tarab-nâk ( ﻃﺮﺑﻨﺎﻙ ) tür. sıf. (Fars. -nāk ekiyle) Sevinçli, neşeli, coşkun: Bir gün dârüşşifânın önünden geçerken fevkalâde tarab-nâk bir dîvâne-i bî-bâkin attığı nâraları işitince… (Muallim Nâci). ● Tarab-saz ( ﻃﺮﺑﺴﺎﺯ ) tür. sıf. (Fars. -sāz ekiyle) Neşelendirici, coşturucu: Hem öyle vakāyi ki temâşâsı hazindir / Âheng-i tarab-sâzı bütün âh ü enindir (Mehmet Âkif). ● Tarab-zâ ( ﻃﺮﺏ ﺯﺍ ) birl. sıf. (Fars. zā “doğuran” ile) Neşe doğuran, sevinç ve coşkunluk veren: Zamân-ı adl ü insâfı aceb devr-i tarab-zâdır (Nef’î). Fikrim yetişir bana tarab-zâ (Muallim Nâci). Amma ne türlü elfâz-ı pür nağme-i tarab-zâ (Recâîzâde M. Ekrem).