( ﺗﻔﻮّﻩ ) (Ar. fevh “konuşmak, söylemek”ten tefevvuh ) 1. Söyleme, telaffuz etme, ağza alma: Dil ü candan gerek lîkin teveccüh / Ki kābil ola kılmağa tefevvüh (Câfer Çelebi). Mâdâm kim tefevvühüne sizsiniz sebeb / Olmaz mı âşıkāne benim sözlerim bu şeb (Abdülhak Hâmit). Mensur şiirler tâbîrini bî-fütûrâne, cesûrâne gazetenin bir tarafında matbû görse alenî tefevvüh edilmiş bir küfrü işiten bir zâhit isyânı ile püskürüyordu (Hâlit Z. Uşaklıgil). 2. Dil uzatma: Nefsime râci gayz ve şükrâna tercüman olabilecek sözlerin muvâcehe-i âmmede zillet-i tefevvühü benden dâima uzak olsun (Süleyman Nazif).