dönüşlü f. ( yum-u-l-mak ) 1. Kapanmak: Şîrin kelâmı menba-ı âb-ı hayât iken / Niçin yumuldu ol dehen-i can-fezâ dirîğ (Ahmed Paşa). Erişti bir kazâ-yı nâgehânî / Yumuldu ağzı tutuldu dehânı (Yahyâ Bey). Geçmiş ola bir kez yumuldu mu gözlerimiz (Câhit S. Tarancı). 2. Kapanır gibi olmak, kısılmak: Misâl-i lâle çeşm-i hun-feşânı / Yumuldu geldi uykunun zamânı (Yahyâ Bey). Benim gözlerim kırpıldıkça, yumuldukça, büyüyüp küçüldükçe onlar da aynı hareketi yapıyorlar (Peyâmi Safâ). Gözleri yumulsa öperdi hemen (Behçet K. Çağlar). ♦ (-e) 3. (Üstüne) Kapanmak: Anın üzere yumuldular ve anı tepelediler (Kısas-ı Enbiyâ – T. S.). 4. (Bir yiyecek ve içeceği) Hızla yemeye, içmeye başlamak: “Kavun karpuza yumuldular.” Yumulurlar ne kim olursa yerler / Bizim derler nerede k’ola yerler (Şehnâme Terc. – T. S.).