edilgen f. ( ) (-e) 1. Bir şey bir yere bırakılmak: Hele bârî münâsibdir bu hâle / Ki bulaşmaz koyulsa destmâle (Güvâhî – T. S.). ♦ dönüşlü f. 2. Girişmek, yapmaya başlamak: Müfettiş de vazîfesi olan raporu hazırlamaya koyulur (Ahmed Midhat Efendi). Koyulurlar muhabbete giderek / Râzık-ı âlemi senâ ederek (Abdülhak Hâmit). Ufak bir sermâye ile ticârete koyuldu (Ömer Seyfeddin). 3. E. T. Türk. Üstüne saldırmak, hücum etmek: Koyulduğunda gāziler hisâra / Tekfûru eylediler pâre pâre (Târih-i Âl-i Osman). Bir gün müridleriyle ittifak edip ale’l-gafle kal’anın içine koyuldular, hâkimini aman ve zaman vermeyip katlettiler (Solakzâde Târihi – T.S.). Aç kurt gibi kâfire koyulmağa hazır… (Kâtip Çelebi’den Seç.). 4. E. T. Türk. (Su, ırmak, dere, nehir vb.) Bir yere akmak, dökülmek: Sıçradı, ol göle koyulan suyun yukarısına gitti (Kelîle ve Dimne Terc. – T.S.). Eğer saklar isem sonra duyulur / Ocağıma benim sular koyulur (Şehnâme Terc. – T.S.). ► Koyulmak fiiliyle deyimler: İşe koyulmak / Yola koyulmak.