İlişkililer uyuşturucu · ağı / ağu · ağu · ağulaşmak · zehir taciri · zıkkım
Açıklama
uyuşturucu.
İlişkililer uyuşturucu · ağı / ağu · ağu · ağulaşmak · zehir taciri · zıkkım
uyuşturucu.
Ayrıntılarını okumak için burayı tıklayınız...
Virüse ait, virüs sebebiyle. @@ Virüsle ilgili olan. | Virüsün oluşturduğu, neden olduğu, virüsten kaynaklanan.
zehir hafiye zehir zemberek zehir zıkkım zehretmek zehrolmak beyaz zehir panzehir kurbağazehri Organizmaya girdiğinde kimyasal etkisiyle fizyolojik görevleri bozan ve miktarına göre canlıyı öldürebilen madde ağı sem I zıkkım Büyük üzüntü…
Ardından gelebilecekler: r ile başlayan 528 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: z ile biten 1.585 sözcük →
“zehir” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Köken: Farsça zehr
1. Organizmaya girdiğinde kimyasal etkisiyle fizyolojik görevleri bozan ve miktarına göre canlıyı öldürebilen madde; ağı, sem (I), zıkkım
2. Büyük üzüntü, acı, keder, sıkıntı
Birleşik sözler: zehir hafiye, zehir zemberek, zehir zıkkım, zehretmek, zehrolmak, beyaz zehir, panzehir, kurbağazehri
“zehir” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﺯﻫﺮ ) i. (Fars. zehr ) 1. Girdiği organizmada fizyolojik görevleri bozan veya yok ederek ölüme sebep olan madde, ağu, sem: İç ol zehri ki bal olsun sonunda / Sonunda zehr olan balı n’idersin (Niyâzî-i Mısrî). Keşke memelerinden ağzıma süt yerine zehir akıtaydın da bu halleri görmeseydim (Nâmık Kemal). Bu ağaçların niceleri gizli bir haşerenin zehiriyle için için ölüyor (Ahmet Hâşim). 2. mec. Helâk edici ıztırap: Ben o dil-haste-i hicrim ki hekîm-i aşkım / Eylemiş zehr-i gamı mâye-i tiryâk bana (Leskofçalı Gālib). Belki rüyâda görürdüm de ayaklarına kapanır, gönlümün zehrini dökünceye kadar doya doya ağlardım (Nâmık Kemal). Bırakınız ağlayayım da biraz içimin zehiri gitsin (Hüseyin R. Gürpınar). ѻ Zehir etmek: Zevk alınacak bir şeyin tadını kaçırmak, zevk alınacak yerde üzüntü kaynağı durumuna getirmek, içe sindirmemek [Eski metinlerde zehretmek şeklinde kullanılır. Bk. ZEHRETMEK]: Bir cumartesi gününü kendi işi yüzünden karısına yarı yarıya zehir eden bir centilmen olarak Mister Trewin doğrusu çok müşkül vaziyette kalmıştı (Bediî Fâik). Bir lokma ekmeği yetişmez mi / Kendimize zehir ettiğimiz (Câhit S. Tarancı). Kenan dedi, sana bütün tâtili zehir edecek değilim… (Kerîme Nâdir). Zehir gibi: 1. Çok acı. 2. (Hava için) Çok soğuk. 3. Çok keskin, çok etkili: “Zehir gibi zekâ.” Zehir gibi bir dili vardı (Reşat N. Güntekin). Zehir hafiye: 1. (Alay yollu) Acemi dedektif. 2. mec. Göz açtırmayan, gözünden bir şey kaçmayan kimse. Zehir zıkkım (zemberek): Çok acı: Bir dilimi zehir zıkkım / Bir dilimi candan tatlı (Bedri R. Eyüboğlu – Ş.A.D.). “Behey vefâsızlar, nâbekârlar, put kılıklılar” tâbirli zehir zemberek bir mektubun içinden de herifin resmi çıktı (Fahri Celâl). Zehir (zıkkım) olsun: Çok kızılan, nankör kimseler için, “Yediği şey yaramasın, zehir tesiri yapsın” anlamında söylenen bedduâ sözü: Et lokması lâzım mı doyurmaz mı seni nân / Zehr olsun o lokma k’ola pesmande-i dûnân (Rûhî-i Bağdâdî – Ş.A.D.). Zehrini almak: mec. Acısını hafifletmek: İçecek, böylelikle de bu altın kafes içinde sürdüğü bir nevi esir hayâtının zehrini alacak (Sâmiha Ayverdi). ● Zehr-âb ( ﺯﻫﺮﺁﺏ ) birl. i. (Fars. āb “su” ile) Acı su: Benim sahbâ deyü nûş ettiğim zehr-âb-ı gamdır hep (Koca Râgıb Paşa). ● Zehr-âbe ( ﺯﻫﺮﺁﺑﻪ ) birl. i. (Fars. ābe “su” ile) 1. Çok acı su: Bünyânına katmış gibi zehr-âbe-i la’net (Tevfik Fikret). 2. mec. Acılık, dert, keder: Birkaç kadeh rakının şu saâdethânede bir zehr-âbe-i musîbet hükmünü tutacağını anlamış idi (Hâlit Z. Uşaklıgil). ● Zehr-âgin ( ﺯﻫﺮﺁﮔﻴﻦ ) birl. sıf. (Fars. āgіn “dolu” ile) “Zehir dolu” Çok acı: Perîveş Hanım’a ciğer-sûz nazarlar havâle edip Bihruz Bey’e de zehr-âgin handeler gönderiyordu (Recâîzâde M. Ekrem). ● Zehr-âlûd ( ﺯﻫﺮﺁﻟﻮﺩ ) birl. sıf. (Fars. ālūd “bulaşmış” ile) Zehirli: Bu nihâyetsiz saâdet rüyâsından avdet pek zâlim, pek müfteris bir şey oldu; bu elemli, zehr-âlûd, mahveden bir yara gibi yanmaya başladı (Mehmet Rauf). ● Zehr-âmiz ( ﺯﻫﺮﺁﻣﻴﺰ ) birl. sıf. (Fars. āmіz “karışan, karışık” ile) Zehirli, acı: Kalemiyle gösterdiği muâmelât-ı zehr-âmîzi evzâ-ı bâridesiyle dahi tekrar ederdi (Nâmık Kemal). ● Zehr-bar ( ﺯﻫﺮ ﺑﺎﺭ ) birl. sıf. (Fars. bār “yağdıran” ile) “Zehir yağdıran” Çok acı: Şu sahne-i zehr-bâr-ı kasvet (Cenap Şahâbeddin). ● Zehr-dar ( ﺯﻫﺮﺩﺍﺭ ) birl. sıf. (Fars. dār “sâhip, mâlik olan” ile) “Zehirli” Acı. ● Zehr-efşan (-paş) ( ﺯﻫﺮ ﭘﺎﺵ – ﺯﻫﺮ ﺍﻓﺸﺎﻥ ) birl. sıf. (Fars. efşān ve pāş “saçan, serpen” ile) Zehir saçan: Ol mâr-ı zehr-pâşın dendân-ı satvetinden / Nice vezîr ü vâlî olmuştu nâ-be-sâman (Nâbî’den). Onun firâkı olurken içimde zehr-efşan / Nasıl görür gözüm âsâr-ı fecri şevk-âlûd (Tevfik Fikret’ten). ● Zehr-hand ( ﺯﻫﺮﺧﻨﺪ ) birl. i. (Fars. ḫand “gülme” ile) Acı gülüş, acı acı istihzâ ile gülme. ● Zehr-nâk ( ﺯﻫﺮﻧﺎﻙ ) tür. sıf. (Fars. nāk ekiyle) Zehirli: Reşke düşürüp o şûh dildâdelerin / Şemşîr-i cefâyı zehr-nâk eylemesin (Azmîzâde Hâletî). Ve bu garip sergüzeşt sefârethânelerde, ecnebî mehâfilde, düşman matbûâtında tezyifkâr kahkahalarla, zehr-nâk makālelerle uzun bir müddet çalkalanır dururdu (Hâlit Z. Uşaklıgil).