( ﺯﻋﻢ ) i. (Ar. zu‘m ) Zan, bâtıl zan, boş inanç: Şu fâsid zu’munu terk et / Sırât-ı müstakîme git (Aziz Mahmud Hüdâyî). İçlerinde bu zu’mda olanlar ise gāyet câhil ve ahmak olanlardır (Ziyâ Paşa). Gāyet sâdedil olmakla berâber kendini allâme-i cihan ve hakîm-i pür-iz’an kıyas eder ve bu zu’m ile her bahse, her söze karışıp âleme maskara olurmuş (Fâik Reşat). ѻ Zu’m etmek: Sanmak, zannetmek: Yapma bir feylesof-i nâ-meşhûr / Kendini zu’m ederdi Fîsâgor (Şinâsî). ● Zu’munca zf. ( İyelik ve eşitlik hâli eklerinin kalıplaşmasıyle ) Zannına göre: Vücûdu cîfesin eyler nazîf zu’munca (Nâilî). Bir devlete karşı bir aşîret / Zu’munca eder mi arz-ı kudret (Abdülhak Hâmit).