İlişkililer Âb I · âb II · Avrupa Birliği · avrupa
Açıklama
Avrupa Birliği.
İlişkililer Âb I · âb II · Avrupa Birliği · avrupa
Avrupa Birliği.
Herkese[tüm kan öbeklerine] verebilir ve sadece kendi kan öbeğinden alabilir. İLE Herkesten[tüm kan öbeklerinden] alabilir ve sadece kendi kan öbeğine verebilir.
-den, -dan, -den uzakta, ayrı, parça, farklı. İLE/||/ Yokluk, olmama, eksiklik, değil ayrı, olmaksızın, ayrılma, negatif [anemi: Kansızlık, anoreksi: İştahsızlık]. İLE/||/ Uc, ekstremite [akromegali: Ellerin, ayakların ve yüzün anormal…
"Uzağında" anlamına gelen bir ön ektir. Örneğin, "abnormal" sözcüğü "normalden uzak" anlamına gelmektedir. [ açıklamaların devamı için... bkz. > evrimagaci.org/sozluk ]
Ardından gelebilecekler: b ile başlayan 2.236 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: a ile biten 2.191 sözcük →
“AB” sözcüğünün geçtiği bazı FaRkLaR ve ilişkiler... FaRkLaR.net
“AB” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Latince ...den, ...dan anlamına gelen ön ek.
bk. Avrupa Birliği
“AB” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Alabamin elementinin sembolü.
( ﺁﺏ ) i. (Fars. āb ) 1. Su: Çok seğirtti gaflet ehli bu serâbı su sanıp / Bulmadılar hiç biri bu sahrada bir katre âb (Niyâzî-i Mısrî). 2. Göl, nehir, deniz: Âheste çek kürekleri mehtâb uyanmasın / Bir âlem-i hayâle dalan âb uyanmasın (Yahyâ Kemal). 3. Kaynak, çeşme, kuyu. ѻ Âb-ı âteş-renk: “Ateş renginde su” mec. Kırmızı şarap. Âb-ı âteşin: mec. 1. “Ateşten su” Şarap. 2. Kanlı göz yaşı. Âb-ı bekā: Ebediyet suyu, âbıhayat: Söz açma Hızr ile âb-ı bekādan (Nedim). Âb-ı beste: Donmuş su, buz. Âb-ı câvid (câvidan, câvidânî): Ebediyet suyu, âbıhayat. Âb-ı çeşm: Göz yaşı. Âb-ı engür: Üzüm suyu, şarap. Âb-ı hayat: Bk. ÂBIHAYAT . Âb-ı hayvan: H ayat suyu, ölümsüzlük veren su, âbıhayat: Bir şehre erişti yolum dört yanı düz meydan kamu / Ana giren görmez ölüm içer âb-ı hayvan kamu (Niyâzî-i Mısrî). Var iken la’l-i lebin gayri temennâ eylemem / Hızr eğer sunsa pey-â-pey âb-ı hayvânı bana (Nâbî). Âb-ı Hızır: Ölümsüzlük veren su, âbıhayat: Âb-ı lutfunun erişti katresi / Zâhir oldu âb-ı Hızr’ın çeşmesi (Mihrî). Olmayan mâye-i feyz-i ezelîden sîrâb / Âb-ı Hızr’ı yine Hızr olsa da rehber bulamaz (Koca Râgıb Paşa’dan). Âb-ı İskender: Ölümsüzlük veren su, âbıhayat. Âb-ı Kevser: 1. Cennetteki Kevser ırmağının suyu. 2. mec. İnsana cennet pınarının suyu gibi zevk ve hayat veren şey: Sanasın kim meclis olmuştu behişt / Âb-ı Kevser’di mey-i anber-sirişt (Ahmedî). Âb-ı revan: Akarsu: Şol servine bin cânı revân eyleyeyim gel / Gözlerime ki kanlı yaşı âb-ı revandır (Kadı Burhâneddin). Âb-ı rû: Bk. ÂBIRÛ. Âb-ı şîrin: Tatlı su, içilebilir su: Zihî nazm u zihî ma’nâ-yı rengin / Ne hoştur bahr içinde âb-ı şîrin (Necâtî Bey). Âb-ı telh: 1. Acı su. 2. mec. Göz yaşı. Âb-ı tîğ: 1. Kılıç yapılırken çeliğe verilen su. 2. mec. Kılıcın keskinliği, parlaklığı: Ey şanlı cedd-i ekberimiz âb-ı tîğının / Bî-had imiş güneş gibi tenvîr savleti (Yahyâ Kemal). Âb-ı zer: 1. Altın suyu, yaldız. 2. mec. Göz yaşı: İnci dişinin hayâli düşeli gönlüme / Yüzüme yaldızlamışam ser-be-ser âb-ı zeri (Kadı Burhâneddin). Âb-ı zindegânî (zindegî): Dirilik suyu, ölümsüzlük veren su, âbıhayat. Âb-ı zülâl: Tatlı su, saf su: Nev sebîl-i Mustafâ Hân’a gel iç âb-ı zülâl (Fıtnat Hanım). Âb u dâne: Bk. ÂBUDÂNE . Âb u gil (kil): 1. Su ve toprak. 2. mec. Dünya, yeryüzü, fânî varlık, beden. Âb u havâ: Bk. ÂBUHAVA . Âb u tâb: Bk. ÂBUTAB . ● Âbî ( ﺁﺑﻰ ) sıf. (nispet eki -і ile) 1. Su ile ilgili. 2. Suda yaşayan: Mürg-ı âbîdir ki Çin bahrinde tutmuştur vatan (Hayâlî Bey). 3. Mâvi (renk).