i. (Eski Türk. * āt-mak “adım atmak, yürümek”ten * āt-ı-m ) 1. Bir ayağın kaldırılıp az ileride yere basılmasından ibâret olan yürüme hareketi, hatve, kadem: Evimizin kapısından çıkalı her adımda biraz daha yaşadığımı hissediyorum (Yusuf Z. Ortaç). Attıkça her adımı dümdüz oluyor yokuş (Ziyâ O. Sabâ). 2. Bir adım uzunluğundaki (yaklaşık 75 santimlik) mesâfe. 3. (Bir ve iki, iki üç, birkaç kelimeleriyle kullanıldığı zaman) Kısalık ve yakınlık ifâde eder: “Sen gençsin, bir adımda gidersin.” “İki adım ötedeki yere dolmuşla mı gidilir?” ♦ mec. 4. Merhale, safha, aşama: Medeniyet yolunda bir büyük adım telakkî ettim (Burhan Felek). 5. Teşebbüs, girişim, davranış, hamle: İnsan kaderinin büyük taraflarından biri, bugün attığı adımın kendisini nereye götüreceğini bilememesidir (Ahmet H. Tanpınar). Bilirim ne yapsam hatâ / Yanlış attığım her adım (Câhit S. Tarancı). ѻ Adım adım: 1. Ağır ağır, yavaş yavaş: Şehir âdeta adım adım yaklaşıyordu (Reşat N. Güntekin). Böyle adım adım gitmekle bu uzun yol tükenmiyor (Memduh Ş. Esendal). 2. mec. Safha safha, merhale merhale, aşama aşama: “Başarı yolunda adım adım ilerliyor.” Şâir, Türkçe’nin Türkiye topraklarındaki güzelleşmesi târihini adım adım tâkip ederek milletimizin asırlar boyunca bu lisana verdiği güzellikteki sırları araştırmış, bulmuş ve onu terennüm etmiştir (Nihad S. Banarlı). Adım atmak: 1. Yürümek: Adım atmak için bile bir başkasının yardımına muhtaç olan ve ancak kuru ekmekle geçinebilen bu gözsüz ve âciz insan, mâneviyat sâhasında aksine kudreti sonsuz bir hükümdardır (Ahmet Hâşim). 2. mec. Hamle yapmak, teşebbüste bulunmak, bir işe, bir harekete girişmek: Büyük ve yeni projenin hakîkatleşmesine işte şimdi ilk adımı atmıştı (Refik H. Karay). Adım (Adımını) atmamak: Gidip gelmemek, ziyâret etmemek, semtine uğramamak: Hasîbe teyze o günden beri evimize adım atmıyormuş (Yusuf Z. Ortaç). (Bir yere) Adımını atmak: Ayak basmak, girmek, gelmek: “İstanbul’a adımını atar atmaz yükselme yollarını araştırmaya başladı” “Büroya adımını atmasıyle ortalığı karıştırması bir oldu.” Adım başı (başında): Birbirine çok yakın yerlerde, her yerde: Adım başında kurulmuş beşik salıncaklar (Mehmet Âkif). Adım başında şekāvet, adım başında kıtâl (Mehmet Âkif). Adım attırmamak: Bir yere çıkarmamak, hareketlerini sıkı kontrol altında bulundurmak, yakından tâkip etmek. Adımını (Adımlarını) açmak: Hızlı yürümek.