geçişsiz f. (Eski Türk. atla-mak “ata binmek” at+la-mak ) (-den, -e) 1. Yüksek bir yerden, bir taşıttan, bir binek hayvanından inmek: Araba durdu, Ali Şekip’le Ahmet Cemil atladılar (Hâlit Z. Uşaklıgil). Surun kapısından girer girmez mutlaka attan atlardı (Rûşen E. Ünaydın). 2. Yüksek bir yere, bir taşıta, bir binek hayvanına binmek: Kısrağına atlarken ona kimse yardım etmedi (Refik H. Karay). Bir otomobil geçiyordu. Bomonti’ye gidiyor musun ağabey dedim. Atla dedi, atladım (Sait Fâik). 3. Geçmek: “Konudan konuya, lâftan lâfa atlamak.” Artık Anadolu yakasına atlamaya az zaman kaldı (Sâmiha Ayverdi). 4. Ayaklarını yerden keserek sıçramak, fırlamak: “Bütün kuvvetiyle atlayıp balkon demirlerine yapıştı.” “Kedi atladı, ciğeri kaptı.” 5. mec. Aldanmak, yanılmak, kanmak, farkında olmamak: “Gözünü aç, sakın atlama.” ♦ geçişli f. 6. Bir şeyi, bir engeli sıçrayıp geçmek sûretiyle aşmak: “Hendeği atlamak.” 7. Sayma, okuma gibi işlerde kasten veya unutarak bâzı kısımları söylememek yâhut yazmamak: “Bir cümleyi atladığını neden sonra farketti.” 8. (Gazetecilikte) Haberi kaçırmak: “Böyle bir gazeteci bu haberi nasıl atlar, anlamıyorum.” 9. (Sınıflandırma belirten kelimelerle) Bir üst dereceye geçmek, bir üst sınıfa katılma hakkını kazanmak: “Tur atlamak.” “Sınıf atlamak.” “Sömestr atlamak.” ѻ Atlayıp gelmek: Hemen yetişmek, vakit kaybetmeden çabucak gelmek: “Bana telefon et, atlayıp gelirim.” Atlayıp gitmek: Çarçabuk gitmek. Atladı (gitti) Genç Osman: Aldanan, aldatılmış olan kimseler için söylenir. ► Atlamak fiiliyle deyimler: Çöp atlamamak / Çöp atlamaz nâne molla / Daldan dala atlamak / Eşik atlamak / Üstüne atlamak.