oldurgan f. ( atla-t-mak ) (-i / -den, -i / -e) 1. Atlamasını, bir engeli aşmasını sağlamak: İki çımacı, hanımın birer koltuğundan yakalayınca vapura atlatıverdiler (Hüseyin R. Gürpınar). ♦ geçişli f. 2. Geçirmek: Ben de artık çocukluk devrini atlatmıştım (Hâlide E. Adıvar). Ah bir ay daha geçse, ağustosu da atlatsak diyor (Mehmet Rauf). 3. (Tehlikeli ve kötü bir durumu) Geçiştirmek, (böyle bir durumdan) kurtulmak: Paris’te birkaç tehlike atlattım (Reşat N. Güntekin). Vah vah evlâdım, o zâlim dert de seni nereden buldu? Amma inşallah tez vakitte atlatırsın (Kerîme Nâdir). 4. mec. Başından savmak, bir bahâne bulup kurtulmak: Müşteriyi gözünden anlar, suya sabuna dokunmadan atlatıverir (Mahmut Yesâri). Ben de atlatmak istediğim erkeklere randevu verirken bunu söylerim de ondan (Peyâmi Safâ). Böyle bir hâlet-i rûhiyye içinde gelen bir mal sâhibini atlatmak elbette güçtür (Ahmet H. Tanpınar). 5. mec. Kasıtlı olarak kandırmak, oyuna getirmek: “Gene yalan söylüyor, beni atlatacağı belli.” ► Atlatmak fiiliyle deyimler: Deveye hendek atlatmak / Ucuz atlatmak.