sıf. (Eski Türk. belgü “alâmet, nişan”dan belgü+lü > * belülü , E. T. Türk. bellü > belli ) 1. Anlaşılacak ve görülecek şekilde açık olan, meydanda, âşikâr, zâhir: Uydurma olduğu sahte çıkmasından belli bir isim (Refik H. Karay). Bu kelimenin ilk cetlerle berâber Orta Asya yaylalarının baharından geldiği o kadar bellidir ki (Ahmet H. Tanpınar). 2. Herkesçe bilinen veya bilinmesi mümkün olan, bilinmedik tarafı bulunmayan, mâlûm, mâruf: “Kış aylarında havanın soğuk olacağı belli bir şeydir.” 3. Belirli, tespit edilmiş, muayyen: O gün uzak olsa da değil mi günü belli (Fâruk N. Çamlıbel). ѻ Belli başlı: 1. Önemli, başta gelen, başlıca, kayda değer: Belli başlı hiçbir ciddî meşgūliyetleri yoktu (Refik H. Karay). Roche, Bayer, Merck gibi firmalar onun hayâtının belli başlı yardımcılarıdır (Ahmet H. Tanpınar). 2. Herkes tarafından bilinen, mâlûm, mâruf: Memleketin belli başlı insanları arasına giriyorum (Reşat N. Güntekin). Aysel’in nişanlısı belli başlı bir çiftçinin oğluydu (Reşat N. Güntekin). Devrin belli başlı mûsikî erbâbı için İbrâhim Efendi’nin konağı, artık gözlerin ve gönüllerin alâka ve tecessüs mihrâkı demekti (Sâmiha Ayverdi). Belli belirsiz: 1. Açık bir şekilde görülüp anlaşılmayan, varlığı yokluğu farkedilemeyen: Belli belirsiz bir istihfafla gülümsedi (Reşat N. Güntekin). Anam bir sabah ekmeğin üstüne belli belirsiz tereyağı sürmüştü (Sait Fâik). 2. Açıkça farkedilemeyecek şekilde: Belli belirsiz sol kaşımın üstüne eğik… (Yusuf Z. Ortaç). Belli etmek: Açığa vurmak, göstermek, izhar etmek: Yüzünde kolayca aldatılan bir adam olmadığını belli eden bir şey var (Refik H. Karay). Belli etmemek: İrâdesini kullanarak duygularını, hâlini açığa vurmamak, içinde bulunduğu durumu göstermemeye çalışmak: Katlanmaksa katlanıyorum kimselere belli etmeden (Câhit S. Tarancı). Genç halayıkların, kalfalarına belli etmeden cezvenin dibindeki kalıntıyı gizlice içtikleri olurdu (Sâmiha Ayverdi). Belli ki: Açıkça görülüyor ki, iyice anlaşılıyor ki, besbelli: Belli ki rütbesi îcâbı yer aldığı birinci mevkide rahat değildi (Refik H. Karay). Belli ki Evliyâ Çelebi bu şehri sâdece görmekle kalmamış, onun hakîkî benliğini kavramıştı (Ahmet H. Tanpınar). Belli olmak: 1. Anlaşılacak ve görülecek şekilde meydana çıkmak, âşikâr olmak: Sakalı, bıyığı bile daha belli değil (Ahmed Midhat Efendi). Bir ihtilâlin muvaffak olup olmadığı o memleket radyosunun sesinden belli olur (Burhan Felek). 2. Belirlenmek, tespit edilmek: “Sınav günleri belli oldu.” Belli olmaz: Kesin olarak bilinmeyen durumlar karşısında kullanılır: “Yarın gelecek misin? –Belli olmaz.” ● (Bes)belli Bk . BESBELLİ