‘kırk dokuzdan sonra gelen sayının adı’
~ Az ǝlli. -Tkm elli. -TatK illi. -Bşk illi. -Blk elli. -Nog elli. -Kklp elli, eliw. -Krg elik, ellik, elǖ. -Tel ölǖ. -Türki illik. -Tar ellik. -Sal elli. -Çuv allă.
Eski Türkçeden başlayarak kullanılır (el[l]ig). Orta Türkçede ellig biçimi geçer. Eski Kıpçakçada elli olarak kullanılır.
Clauson’a göre (JRAS 1950, 20) başlangıçta ikiz -l-’li (ellig) biçimin kullanıldığı anlaşılıyor. Türkçe iki (< ikki) gibi.
Ramstedt’e göre (JSFOu, 24: 13, 20; SKE 57) Türkçede ‘el’ olarak kullanılan ellig, elig adından başka bir şey olamaz. bk. Bang: UJb 10: 22; 14: 206. Ramstedt’in görüşünü Räsänen (LTS 124: MTS 80) de benimsemiştir. Bu yaklaşımı prensip olarak Brockelmann (OGM 129. §, l ve 2. not) da sürdürmüştür. Brockelmann sayı adlarına ilişkin bibliyografik bilgiler de vermiştir. Ramstedt’in yaklaşımını Joki (LwSS 144) de değerlendirmiştir. Gordlevskiy (İAN OLJa 1944, 4) de elli sayı adının kökenini tartışmıştır. Sevortyan (ÊSTJa 1974, 266-267) belli başlı verileri topladığı gibi açıklama denemelerini de gözden geçirmiştir.
Çağdaş diyalektlerde elli sözünün ortak bir ad değeri kazanmadığı göze çarpıyor. Yaşayan diyalektlerin bir bölümünde elli’ye beş on adı verilir: Alt pejen. -Tel pejön. -Tuv bejen. -Yak bies uon. Bu ad yapı bakımından Türkçe seksen (< sekiz on ), doksan (< dokuz on) gibi adlara benzer.
Balkar diyalektlerinde ‘50’ olarak eki cıyırma bla on (‘iki yirmi ile on’) adı kullanılır (Räsänen: MTS 80; Şiraliev Arm 16).