( ﺍﻟﻒ ) i. (Ar. elif ) 1. Arap alfabesinin ve Türkler’in İslâmiyet’i kabullerinden 1928 harf inkılâbına kadar 9 – 10 asır boyunca kullanmış oldukları alfabenin ilk harfi ve bu harfin adı [Ebced hesâbında değeri 1’dir]. 2. tasavvuf. Cenâb-ı Hakk’ın zâtına delâlet eder: Dört kitâbın ma’nîsi bellidir bir elifte / Sen elifi bilmezsin bu nice okumaktır (Yûnus Emre). Sûfiye ıstılâhında elif, her şeyin evveli olmak haysiyetiyle zât-ı ahâdiyyete işârettir (Ali N. Tarlan). Bütün varlıkların Allah’tan (Bir’den) zuhur ve sudur etmesi diğer harflerin eliften çıkmasına ve meydana gelmesine benzetilir. Bütün harfleri elifte görmek mümkün olduğu gibi bütün varlıkları Bir’de görmek mümkündür. Her şey eliftedir. Elif harflerin evvelidir. Allah da evveldir (Süleyman Uludağ). ѻ Elif boylu: Uzun boylu. Elif gibi: İnce, uzun ve dimdik. Elifi elifine: Tastamam, tamâmı tamâmına: Elifi elifine dört buçukta uyanırım (Sait Fâik). Elifi görse mertek (direk) sanır: Harfleri bilmeyecek kadar câhil, hiç okuma yazması olmayan kimseler için söylenir: Bu adam kara câhil, elifi görse mertek sanır (Reşat N. Güntekin). Eliften yâ’ya kadar: Baştan sona, A’dan Z’ye kadar.