( ﻫﺎﺗﻒ ) i. (Ar. hetf “çağırmak, seslenmek”ten hātif ) 1. Gaybdan seslenir gibi haber veren melek: Ol dem lisân-ı hâl ile hâtif edip nidâ / Der arz edin felekleri seyr ede Mustafâ (Hamdullah Hamdî). Fıtnatâ mühr-i hümâyûnu alınca hâtif / Etti târîhim tebşîr ederek halka nidâ (Fıtnat Hanım). Gizli bir his bana hâtif gibi ihtâr ediyor / Gitme kal, sen bu taraf halkına dost insansın (Yahyâ Kemal). 2. Gözle görülmeyen mânevî âlem, gayb: Bir gece Kâbe’yi tavaf kılar iken hâtiften ün işitti (Darir). Sanki hâtiften emir alıyormuş gibi sessiz sedâsız ve hiç aksatmadan günlük hizmetlerini görür (Sâmiha Ayverdi). ● Hâtifâne ( ﻫﺎﺗﻔﺎﻧﻪ ) zf. (Fars. -āne ekiyle) Hâtife yakışır tarzda, gaybdan gelen bir sesin söylediği şekilde: Sen şi’r okudukça hâtifâne / Dinlerdi gönül de ârifâne (Muallim Nâci). ● Hâtifî ( ﻫﺎﺗﻔﻰ ) sıf. (nispet eki -і ile) Hâtifle ilgili, gaybdan gelen: Bir nidâ-yı hâtifî zanneylesinler şi’rimi (Muallim Nâci). Bir hâtifî sükût işitir rûhu sazdan (Abdülhak Hâmit).