( ﺧﺘﻢ ) i. (Ar. ḫatm ) 1. Bitirme, sona erdirme, tamamlama: “ Hatm-i kelâm: Sözü bitirme.” 2. din. Kur’ân-ı Kerîm’i başından sonuna kadar ezberden veya yüzünden okuma: Evliyâ’nın Hacı Bayrâm-ı Velî için bir hatim başladığı halde kendisini unutmasına üzülen Erdede Sultan gece onun rüyâsına girmekle kalmaz, aynı zamanda gāipten gönderdiği bir elçiyle sabahleyin ona kendi merkadini gösterir (Ahmet H. Tanpınar). 3. Mühürleme, mühür basma, tahtim: “ Hatm-i mektup: Mektubu mühürleme.” ѻ Hatim indirmek: Kur’ân-ı Kerîm’i başından sonuna kadar ezberden veya yüzünden okumak. Hatim sürmek: Kur’ân-ı Kerîm’i hatim maksadıyle okuyan bir kimsenin okuyuşunu Kur’an’dan tâkip etmek. Hatm olmak: Sona ermek, tamamlanmak, bitmek: Erbaînim çün tamâm oldu dahi on gün geçer / Hatm olur menzil-i merâtib cân olur cânan bana (Niyâzî-i Mısrî).