( ﻫﺪﻒ ) i. (Ar. hedef ) 1. Nişan alınan yer, nişangâh: Diyojen… attıkları okların her biri bir tarafa gidip hiçbirinin hedefe isâbet etmediğini görünce bundan emin yer olamaz diye nişangâhın önünde oturmuş (Fâik Reşat). Ok uçtu hedefin kalbine düştü (Yahyâ Kemal). 2. mec. Amaç, maksat, meram, varılmak istenen nokta: Tahsilde göz önünde bulundurulan hedefe ulaştırmak husûsunda ilimlerin sıralarına riâyet etmek gerektiği diğer bir şart olarak öne sürülüyor (Kâtip Çelebi’den Seç.). Uzak bir hedefe doğru bakan heybetli tuncun etrâfında bir saat kadar dolaştım (Ahmet Hâşim). Bizde ise karma ekonomi var, fakat hedefi yoktur. Daha doğrusu bu karma ekonomi ikide bir hedef değiştirir (Ergun Göze). ѻ Hedef almak: 1. Hedef olarak seçmek, hücumlarını (ona) yöneltmek: Doğruca sultanı hedef alalım (Mustafa N. Sepetçioğlu). 2. mec. Belli bir şeye erişmek istemek, onu amaç edinmek: Zâten eski Yunan sanatı insan vücûdunun ideal ölçülerini hedef almıştı, yâni insan fiziğini (Ergun Göze). Hedef olmak (teşkil etmek): Maddî veya mânevî bir etki veya saldırıya konu olmak, mâruz kalmak: Altı yedi aydan beri pek çok iftirâlara hedef olduk (Ebüzziyâ Tevfik). Selâmlık âlemleri de hani dostun düşmanın türlü gıpta, hayranlık ve hasedine hedef teşkil edecek bir âhenge sahne olmaktaydı (Sâmiha Ayverdi).