Sözlük › K › kül

kül

Köken ailesi

Arapça kull kökünden gelen 3 sözcük:

küulküllî

Köken ailesinin tümünü göreyim... →

Anlam/Değer ilişkileri

Doğrudan ilişkili sözcükler külcü küllük -ğü
3 - 9'lu ve çoklu ilişkileri Kök ve türevler (4 sözcük)

“kül” ile karşılaştırılan sözcükler

eşdeğer biçim aynı başlık parçasında seçenek olarak yazılmış (/)

yerine / değil biri ötekinin yerine düşünülmeli/kullanılmalı

eşit (=) birbirine eşit

köken / yönelim (< >) biri ötekinden kökenli ya da ona yönelimli

fark (ile) arasında önemli farklar var, karıştırılmamalı

Sözlüklerde (fethigedikli.com, TDK) “kül” ile ilişkili sözcükler

eski / yeni terim (TDK) TDK terim sözlükleri: eski terim ile yeni karşılığı

türetme fethigedikli sözlüğü: kökten türetilmiş

birleşik sözcük (TDK) Güncel Türkçe Sözlük: sözcükle kurulan birleşik sözcük

Fark kayıtları

yerine / değilKÜL değil/yerine GÜL

[ya/hem] Bir "bakış/algı/yorum". İLE/DEĞİL/YERİNE/HEM DE/YA DA/||/<>/>< Başka bir "bakış/algı/yorum".

fark (ile)KUL ile/ve/||/<> KÜL

Neye "inanıyorsak". İLE/VE/||/ Neye "yanıyorsak".

eşit (=)KÜL =

yanan şeylerden arta kalan toz madde

fark (ile)CENDRE/KÜL/RIMAD' ile/||/<> ASH/KÜL

(jeoloji) @@ Organik maddelerin tamamen yanması sonucu artakalan inorganik kısım.

fark (ile)KÜL ile KÜL/L

Yanan şeylerden artakalan toz nesne. İLE Bütün, tüm.

köken / yönelim (< >)NESNE ile/ve/> KÜL

[katı nesnenin] Kullanım, süreç, çeşitlilik ve değerleri. İLE/VE/> Daha sonrası olmayan, sonrasında başka hiçbir biçime/noktaya evrilemez olan son nokta/eşik.

fark (ile)KÜL ve/<> KURŞUN ve/<> SİRKE

Herhangi bir nesnenin, bir sonraki aşaması bulunmayan, fiziksel ve/ya da kimyasal sonları/eşikleri.

köken / yönelim (< >)YANIK ile/ve/||/<>/> KÜL

Sözcük oyunu nedir ›

Ardından gelebilecekler: l ile başlayan 432 sözcük →

Öncesine gelebilecekler: k ile biten 10.331 sözcük →

Bu sözcükle zincir kur

Türk Dil Kurumu sözlüklerindeki sonuçlar...

“kül” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

Güncel Türkçe Sözlük (1)

Yanan şeylerden artakalan toz madde

Birleşik sözler: külbastı, kül çöreği, küldöken, külkedisi, kül rengi, kül tablası, külyutmaz, yosun külü

Güncel Türkçe Sözlük (2)

Köken: Arapça kull

► bütün

Su Ürünleri Terimleri Sözlüğü, 2007

Organik maddelerin tamamen yanması sonucu artakalan inorganik kısım.

İng. ash

Etimoloji Sözlüğü (1)

‘yanan şeylerden arta kalan toz madde’

~ Az kül. -Tkm kül. -Kzk kül. -Krg kül. -Nog kül. -Kklp kül. -Alt, Tel, Şor, Sag, Kaça kül. -Yak kül. -Çuv kĕl.
Eski çağlardan başlayarak kullanılır (kül). Orta Türkçede de kül olarak geçer. Eski Kıpçakçada da kül biçimi kullanılır.
Németh (NyK 47: 81; Csoma Arm 80-81) Ural dillerinde ‘kül’ olarak kullanılan birtakım biçimlerle birleştirmiştir.

Etimoloji Sözlüğü (2)

‘yanan şeylerden arta kalan toz madde’

~ Az kül. -Tkm kül. -Kzk kül. -Krg kül. -Nog kül. -Kklp kül. -Alt, Tel, Şor, Sag, Kaça kül. -Yak kül. -Çuv kĕl.
Eski çağlardan başlayarak kullanılır (kül). Orta Türkçede de kül olarak geçer. Eski Kıpçakçada da kül biçimi kullanılır.
Németh (NyK 47: 81; Csoma Arm 80-81) Ural dillerinde ‘kül’ olarak kullanılan birtakım biçimlerle birleştirmiştir.

Kubbealtı sözlüğündeki sonuçlar...

“kül” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

KÜL (1)

( ﻛﻞّ ) i. (Ar. kull ) 1. Bir şeyin tamâmı, bütünü, hepsi, bütün, tamam. Karşıtı: CÜZ: Halbuki insan da cihan da kül olarak güzeldir. Her ikisini de parçalara ayırmak, onları mânâsından ve kıymetinden uzaklaştırmak demektir (Sâmiha Ayverdi). 2. Parçalara ayrılmamış, bütün hâlinde olan şey. ѻ Küllü yevm: Her gün, dâima, her zaman. ● Küllühüm ( ﻛﻠّﻬﻢ ) i. ( Ar. hum “onlar” zamîriyle ) Hepsi, tamâmı: “Küllühüm yalan.”

lugatim.com/s/KÜL
KÜL (2)

i. ( Eski Türkçe’den beri kullanılır ) Yanan şeylerden artakalan toz hâlindeki madde: Bakınırken duyarım gözlerimin yandığını / Sarar âfâkını binlerle sıcak kül yığını (Mehmet Âkif’ten). Aşağı indim, çaydanlık bakır mangal kenârında küle gömülmüş, demleniyor (Yusuf Z. Ortaç). Küçük kız her zaman, alevi hatta koru geçmiş bu kıvılcımlı küle rahat rahat sokulup ısınır (Sâmiha Ayverdi). ѻ Kül bağlamak: 1. (Ateş) Yavaş yavaş sönmeye başlamak, sönmek. 2. mec. Gücü kaybolmak, etkisi azalmak: Balkandaki yangın daha kül bağlamamışken / Bir başka cehennem çıkıversin bu ne erken (Mehmet Âkif). Bir kere görse gözüm köyün aydınlığını / Kül bağlar içerimde bu kızıl kor yığını (Fâruk N. Çamlıbel). Kül etmek (eylemek): 1. Yakmak: Ambarımı kül edecek, nasıl deflesek? (Refik H. Karay). 2. mec. Varını yoğunu tüketmek, mahvetmek, helâk etmek: Aşka düştüm yeniden / Sensin beni kül eden / Gönlümdeki bu aşka / İnanmıyorsun neden (Şarkı). Ahret kardeşliğe yakışır mı bu, beni kül ettin diye bağırmaya başlar (Reşat N. Güntekin). Ateşten zehrini tattım bu okun / Bir anda kül etti can elmasımı (Necip F. Kısakürek). Kül gibi: (Beniz için) Renksiz, soluk: Bet beniz kül gibi olmuş uçarak nûr-ı şebâb (Mehmet Âkif). O yanımıza gelince gördük ki benzi kül gibidir, dudakları titremektedir (Hâlit Z. Uşaklıgil). Kül olmak: 1. Tamâmen yanmak, yanıp kül hâline gelmek: Sigaranın birkaçı daha kül oldu (Ahmed Midhat Efendi). Emsalsiz derecede güzel bir Velasquez ve bir Goya kopyasıyle berâber kül oldular (Ahmet H. Tanpınar). 2. mec. Mahvolmak, helâk olmak: N’ola sûzân olursa nâr-ı aşkınla dil-i bîtâb / Nice bin handan ol şevk ile yanmış kül olmuştur (Leskofçalı Gālib). Evlerinin önü nâne / Ben kül oldum yane yane (Mâni). Öyle bir ateşe düşenin encâmı ancak kül olmaktır (Safiye Erol). Kül öksüzü: Anası babası olmayan çocuklar için söylenir: Bülbülün hâkisterin gülbünde buldu bâğban / Kaldılar kül öksüzü etfâl-i gülşen zâr zâr (İzzet Molla’dan).   Kül yutmamak: argo. Oyuna gelmemek, dalavereye aldanmamak. Külünü (göğe) savurmak: Tamâmıyle yok etmek, ortadan kaldırmak.

lugatim.com/s/KÜL
Paylaşayım... Facebook X LinkedIn WhatsApp