[ l ince] ( ﻗﺒﻮﻝ ) i. (Ar. ḳabūl ) 1. Bir şeye isteyerek veya istemeyerek peki deme, râzı olma, muvâfakat etme: Kabul etmek isteyenler varsa ellerini kaldırsın (Ömer Seyfeddin). Onlar bunu ister de ben kabul etmez miyim? (Fâruk N. Çamlıbel). 2. Bir iş veya ziyâret için gelenleri yanına, huzûruna alma: Bizi çınar ve dut ağaçlarının gölgesinde kabul etti (Ahmet Hâşim). Celâleddin Harzemşâh’ın elçilerini burada kabul etti (Ahmet H. Tanpınar). 3. Bir ziyâretçiyi ağırlama işi veya tarzı: “Elçi kabûlü.” “Kabul merâsimi.” Misâfirperverdirler, kusursuz kabuller yaparlar, sıkılmayacağınıza emînim (Refik H. Karay). 4. Verilen bir şeyi alma, geri çevirmeme: “Rüşveti kabûle yanaşmadı.” Artık sizden hiçbir şey kabul etmemeye mecbûrum, dedi (Reşat N. Güntekin). 5. Birini bir yere veya bir topluluğa alma, bir kimse bir topluluğa alınma: “Derneğe kabûlüne karar verildi.” Bu alçak gönüllülük, bu teslim üzerine Hacı Bayram onu yanına çağırır, müritliğe kabul eder (Ahmet H. Tanpınar). 6. Doğru ve yerinde olduğunu hükme bağlama, onaylama, tasdik etme: “5. maddenin kabûlünden sonra toplantıya ara verildi.” 7. Üstüne alma: “Suçu kabûle yanaşmadı.” “Sorumluluğu kabulden kaçıyor.” Nûrefşan’ın suç ortaklığını kabul etmiş oluyordum (Peyâmi Safâ). 8. Öyle olduğuna inanma, gerçek olduğunu teslim ve îtiraf etme: “Hakîkati kabulden kaçıyor.” Bütün kusur ve meziyetleri ile bürokrasilerin de milletlerin bir mahsûlü olduğunu kabul edeceğiz (Ahmet Kabaklı). 9. Benimseme, kendine mal etme: “Türkler’in İslâmiyet’i kabûlü.” “Yeni alfabeyi kabul etmek.” Kendisini tanımak imkânını bahşeden bu fırsatı tehâlükle kabul ettim (Ahmet Hâşim). O senin çocuğunu kabul ediyor da sen onunkilere neye katlanmıyorsun? (Hüseyin R. Gürpınar). 10. hukuk. Bir şeyin tasarruf hakkı üzerinde bir anlaşma yapılırken karşılıklı bildirilmesi gereken irâde beyanlarından sonra söylenen söz: “Bir alış verişte sattım sözü îcap, aldım sözü kabuldür.” ѻ Kabul etmek: 1. (Şöyle veya böyle) Değerlendirmek, telakkî etmek: Kalbi aşk ve kahramanlığa merkez olarak kabul eder (Ahmet Hâşim). Bu son iltifâtı sırf bir Fransız nezâketi olarak kabul ettim (Refik H. Karay). Beni bir dost gibi kabul etmek istemezseniz hiç olmazsa eski meslektaş gibi bana elinizi verin (Kerîme Nâdir). 2. Yapısı gereği bir şeyi alabilecek, kendine mâledebilecek yetenekte olmak, kabûle elverişli olmak: “Bu kumaş ütü kabul etmiyor.” Güzel olup terbiye kabul edenleri, beş yüz kadar seçip saray demekle bilinen İstanbul’un baş kasrına korlar ki… (Kâtip Çelebi’den Seç.). Zîra ilim azil ve nasp kabul etmez (Kâtip Çelebi’den Seç.). 3. (Allah) Katında makbul saymak, beğenip karşılığını vermek: Kamu hâcâtımızı eyle kabul (Süleyman Çelebi). Elbette Allah kabul eder (Nâmık Kemal). Kabûlüm – Kabûlümdür: Kabul ettim, peki diyorum, râzıyım.