( ﻗﺪّ ) i. (Ar. ḳadd ) Boy: “ Kadd-i bâlâ: Uzun boy.” “ Serv-kad: Servi boylu.” “ Kadd-i dütâ: İki büklüm olmuş boy.” Bende idi bunca yıllar kaddine serv-i revan / Doğrulukla kulluk ettiğiyçün âzâd eyledi (Hoca Dehhânî). Huddâm-ı kemer-beste gibi kadd-i dütâ (Nâilî). ѻ Kad çekmek: Boy atmak, uzamak: Kad çekip gün-be-gün olmakta bülend ü mevzun (Şeyhülislâm Yahyâ). Cümleye pâdişâh oldu çünki gül / Karanfil kad çekip durdu dîvâna (Gevherî). Kaddi dâl olmak: Yaşlanıp iki kat hâle gelmek, beli bükülmek. Kadd ü kāmet: Boy bos: Aklı on beş metredir Ahmed Emîn’in lâcerem / Kadd ü kāmet lâkin ancak bir buçuk endâzedir (…). ● Kad-keşîde ( ﻗﺪ ﻛﺸﻴﺪﻩ ) birl. sıf. (Fars. keşіde “çekmiş” ile) Boy atmış, serpilmiş, uzamış.