Açıklama
dudak
Örnek
İhsani baksana dünya halına, / Âşıklar cehd eder lebi balına. / Bülbül gibi kavuşursa gülüne, / Bahara sevinir yaza şükreder.
Kaynak Türkmen/Cemiloğlu, Mİhsanî, 207
Kişi Mevlüt İhsani
dudak
İhsani baksana dünya halına, / Âşıklar cehd eder lebi balına. / Bülbül gibi kavuşursa gülüne, / Bahara sevinir yaza şükreder.
Kaynak Türkmen/Cemiloğlu, Mİhsanî, 207
Kişi Mevlüt İhsani
Birçok hayvanlarda ağız deliğini çevreleyen ve genel olarak iki parça olan etli yapı. @@ (biyoloji, zooloji) @@ Birçok hayvanlarda ağız açıklığını çevreleyen ve genel olarak iki parça olan etli yapı. @@ Birçok hayvanda ağız açıklığını…
Ardından gelebilecekler: b ile başlayan 2.236 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: l ile biten 1.116 sözcük →
“leb” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
"Daha söze başlanırken ne denmek istenildiğini çabucak anlamak" anlamındaki leb demeden leblebiyi anlamak deyiminde geçen bir söz
“leb” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﻟﺐ ) i. (Fars. leb ) 1. Dudak: “ Gonca-leb: Gonca dudaklı.” “ Şeker-leb: Dudakları tatlı olan.” Hasret-i la’l-i lebinle gark-ı eşk-i dîdeyim (Leskofçalı Gālib). Okşar leb-i ma’sûmunu enfâs-ı saâdet (Cenap Şahâbeddin). Lebinde hande vü nağme devâm eder yoluna (Cenap Şahâbeddin). 2. Kenar: “ Leb-i cû: Akarsu kenarı.” “ Leb-i sâgar: Kadehin kenarı.” “ Leb-i havz: Havuz kenarı.” Geh bir leb-i cûda hoş-nişînim (Muallim Nâci). Al deste piyâleyle sebû ey dil-cû / Çık gez ara bir tâze çemen bir leb-i cû (Yahyâ Kemal’den). ѻ Leb değmez: İçindeki kelimelerde dudakların birbirine değmesiyle çıkan b, p, f, m, v harflerinden biri bulunmadığı için okunurken dudakların birbirine değmediği manzûmeler için kullanılır [Saz şâirleri arasında rağbettedir]: “Remzi Dede isimli Mevlevî şeyhinin, ‘Tarîk-i aşka gir ehl-i Hudâ ol / Gönül gel lâyık-ı her i’tilâ ol’ beytiyle başlayan gazeli leb değmezdir.” Leb-i deryâ: Bk. LEBİDERYÂ ● Leb-â-leb Bk. LEBÂLEB ● Leb-be-leb ( ﻟﺐ ﺑﻠﺐ ) birl. zf. (Fars. be- ekiyle) Dudak dudağa, leb-ber-leb: Hemvâre humla hoş başı câm ile leb-be-leb (Nedim’den). ● Leb-ber-leb ( ﻟﺐ ﺑﺮﻟﺐ ) birl. zf. (Fars. ber- ekiyle) Dudak dudağa, leb-be-leb: La’l-i yârı câm ile leb-ber-leb etme sâkiyâ / Ana sermestân-ı aşk etmez tahammül kan olur (Vecîhî). Olmuş bu gece gizlice leb-ber-leb-i sevdâ (Hüseyin Sîret). Sonra birden zihninde bu resmin sâhibiyle Lâmia’yı yan yana, kol kola gördü, onların ikisini leb-ber-leb-i visal olarak tahayyül etti (Hâlit Z. Uşaklıgil). ● Leb-beste ( ﻟﺐ ﺑﺴﺘﻪ ) birl. sıf. (Fars. beste “bağlı” ile) “Dudağı bağlı” mec. Susan, susmuş: Böyle leb-beste terk-i ömr etmek (Cenap Şahâbeddin). Leb-beste ve hicran-zede bülbüllere sordum (Orhan S. Orhon). ● Leb-güşâ ( ﻟﺐ ﮔﺸﺎ ) birl. sıf. (Fars. guşā “açan” ile) “Dudak açan” mec. Söyleyen, konuşan: Olur nâz ile gâhî leb-güşâ düşnâma ammâ kim / Vefâ harfin lisâna hîç o yâr-i pür-cefâ almaz (Fıtnat Hanım). Olunca tıfl-ı melek-çehre leb-güşâ-yı figan / Kapar dehânını gül bûse-i mahabbetle (Tevfik Fikret). ● Leb-riz Bk. LEBRİZ ● Leb-teşne ( ﻟﺐ ﺗﺸﻨﻪ ) birl. sıf. (Fars. teşne “susamış” ile) Susamış, aşırı arzulu, müştak: Yâ habîballah yâ hayre’l-beşer müştâkınam / Öyle kim leb-teşneler yanıp diler hemvâre su (Fuzûlî). Can verir la’lin temennâsında bin âb-ı hayât / Feyzine leb-teşne yüz Hızr ü Mesîhâ’dır senin (Fuzûlî). Reşha-i kilkime leb-teşne yine âb-ı zülâl (Nâilî).
Leblebi sözünün ilk hecesi olup “karşıdaki daha söze başlarken ne demek istediğini anlayıvermek” mânâsına gelen Leb demeden leblebiyi anlamak deyiminde geçer: Lüzumsuz zekâ oyunları, hele o Akdeniz milletlerine has leb demeden leblebiyi anlamalar İngiliz hayâtının eşiğine dahi varmamıştır (Bediî Fâik). Çocuklar, o kadar kalın kafalı olmuşsunuz ki!… Biz sizin kadarken leb demeden leblebiyi anlardık (Aka Gündüz).