( ﻟﺒّﻴﻚ ) ünl. (Ar. lebbeyk ) Buyrunuz, ne emrettiniz efendim [Aslında hac sırasında Cenâbıhakk’a hitâben söylenen, “Senin emrini yerine getirmeye hazırım, maksadım dâima sensin, muhabbetim, ihlâsım, kulluğum sanadır” anlamındaki bir cümlenin ilk kelimesidir]: Lebbeyk deyip ayağa durdu / Ol Kâbe-i maksûda yüz urdu (Fuzûlî). Lebbeyk-i icâbet duyulur arş-ı Hudâ’dan / Dergâhına kim arz-ı münâcât ederiz biz (Nâmık Kemal’den). Lebbeyk sultânım demişler (Ahmet Kabaklı). ● Lebbeyk-zen ( ﻟﺒّﻴﻚ ﺯﻥ ) birl. sıf. (Fars. zen “vuran” ile) Lebbeyk diyen, evet deyip râzı olan. ѻ Lebbeyk-zen-i icâbet olmak: Çağrılınca “peki” deyip Allah’ın emrine uymak, ölmek.