i. (Ar. meymūn Yun. mîmon ) [Ses taklidi kelime olabilir] 1. Görünüşü bakımından insanı andıran, el biçimindeki ayakları kollarına nispetle daha kısa, bâzı türleri oldukça uzun kuyruklu, dört veya iki ayağı üzerinde yürüyebilen, memeli, zeki bir hayvan türü: Bu maymunu bana bir Hintli tüccar hediye vermişti (Ömer Seyfeddin). Bir maymun diş etleri kıpkızıl ve sırıtkan / Yabanî kıllarıyle iğrenç bir orangutan (Enis B. Koryürek). 2. mec. Çok çirkin ve tuhaf görünüşlü kimse. ѻ Maymun gibi: 1. Hareketleri tuhaf ve gülünç olan ufak tefek kimseler için kullanılır. 2. Çok çevik. Maymun gibi oynatmak: İstediği tarafa çekmek, hükmü altına alıp her istediğini yaptırmak. Maymun gözünü açtı: Ders alınan bir olaydan sonra, “Artık akıllandım, bir daha kolay kolay kanmam, aldanmam” anlamında kullanılır. Maymun iştahlı: Sık sık karar değiştiren, başladığı işleri yarım bırakan, kararsız ve sebatsız (kimse): Ah insan maymun iştahlı olmasa / İki evli köyde de mutlu olabilir / Ne fenâ böyle maymun iştahlı olmak (Necâti Cumalı’dan). (–de) Maymun mu oynuyor?: Ne bakıyorsun? –de garip bir şey mi var? Maymun suratlı: Tuhaf ve çirkin yüzlü. (Birini) Maymuna benzetmek (çevirmek, döndürmek): (Bir kimseyi) Gülünç duruma sokmak. Maymuna dönmek (benzemek): 1. Gülünç ve çirkin bir hal almak. 2. Uslanmak.