( ﻣﻠﻚ ) i. (Ar. melek < İbrânîce. melāk “elçi, haberci”) 1. Gözle görülüp elle tutulmayan, yiyip içmeyen, cinsiyet farkı bulunmayan, sâdece Allah’a itâat etmek ve dâima hayra vâsıta olmak üzere yaratılmış olan sayısız nûrânî varlıklardan her biri: Var iken ol yok idi ins ü melek / Arş u ferş ü ay u gün hem nüh felek (Süleyman Çelebi). Gökte melekler secdeye vardılar (Pir Sultan Abdal). Meleklerin içlerini bile bilginlerin mahabbeti kaplamıştır (Kâtip Çelebi’den Seç.). 2. mec. Güzel yüzlü, iyi huylu, mâsum kimse: Allah bana Zekiye kıyâfetinde bir melek göndermiş (Nâmık Kemal). Cennet olsa yerim ey nazlı melek / Râhat etmem görmedikçe cemâlin (Recâîzâde M. Ekrem). ѻ Melek gibi: Güzel yüzlü, iyi huylu çok temiz ve saf insanlar için kullanılır. ● Melekâne ( ﻣﻠﻜﺎﻧﻪ ) zf. (Fars. -āne ekiyle) Meleğe yakışır şekilde, melekçesine. ● Melek-çehre (-rû, -sîmâ) ( ﻣﻠﻚ ﺳﻴﻤﺎ – ﻣﻠﻚ ﺭﻭ – ﻣﻠﻚ ﭼﻬﺮﻩ ) birl. sıf. (Fars. çehre, rū, sіmā “yüz” ile) Melek yüzlü: Gönlümün hurşîdisin billâhi cismin cânısın / Herkesin gerçi felekte bir melek-sîması var (Ali E. Bolayır’dan). O pembe tıfl-i melek-rû o gonce-i handan (Cenap Şahâbeddin). ● Melek-haslet (-sıfat, -sîret) ( ﻣﻠﻚ ﺧﺼﻠﺖ – ﻣﻠﻚ ﺻﻔﺖ – ﻣﻠﻚ ﺳﻴﺮﺕ ) birl. sıf. (Ar. ḫaṣlet “huy” ṣıfat ve sіret “tavır” ile) Melek huylu: Îsâ gibi bir rûh-ı melek-sîret ü hoş-zât / Yûsuf gibi bir mâh-ı perî-peyker-i âlem (Nef’î’den).