( ﻣﺮﻋﻰ ) sıf. ve i. (Ar. ri‘āye t “gözetmek, korumak, yönetmek”ten mer‘і ) 1. Yürürlükte bulunan, hükmü geçerli ve cârî olan (şey, özellikle kānun): VIII. asır Fransa’sında da kemâl-i vuzuh ile mer’îdir (Fuat Köprülü). 2. eski. Saygı gösterilen, riâyet edilen, mûteber (kimse). ● Mer’iyye ( ﻣﺮﻋﻴّﻪ ) sıf. Mer’î kelimesinin tamlamalarda ortaya çıkan aynı mânâdaki müennes şekli: Lisan muallimleri onun her tarafında şîveye (…) inşâ usûl-i mer’iyyesine mugāyeretler keşfedeceklerdi (Hâlit Z. Uşaklıgil).