birl. geçişsiz f. (Ar. meyl + Türk. etmek, eylemek ) 1. Bir yöne doğru yönelmek, eğilmek, eğik duruma gelmek: Terâzi hakîkaten adâletin timsâlidir: Dili dâima ağır basan tarafa meyleder (Cenap Şahâbeddin – Ö.T.S.). Gel gör ki sular batıya meyleder (Câhit S. Tarancı). 2. mec. (Bir kimseye veya bir şeye) Yönelmek, sevgi, ilgi, alâka göstermek, istek ve arzu duymak: Râyete meylederiz kāmet-i dil-cû yerine / Tûğa dil bağlamışız kâkül-i hoş-bû yerine (Gāzi Giray’dan). Daha güzelini gördüğü zaman ona meyletmek şöyle dursun ondan çirkinlerine bile yaltaklandığı da görülmüştür (Ahmed Midhat Efendi). Her dem sabâh olan o güzel günlerin bu leyl / Akşamıdır ki eylemez artık sabâha meyl (Tevfik Fikret).