birl. i. ve sıf. ( ye-mek ’ten görülen geçmiş zaman ekinin kalıplaşmasıyle mîras+ye-di ) 1. Kendisine kalan büyük bir mîrasla çalışıp çabalamadan mal, mülk sâhibi olan, mîrâsa konan kimse: Bir gün Diyojen bir mîrasyediden on kuruş nisbetinde bir para ister. Mîrasyedi Diyojen’e, “Herkesten istediğin paranın yüz katını benden istemene sebep nedir der. Diyojen (…) isrâfına nazaran ileride senden on para bile alabileceğimden emin değilim demiş (Fâik Reşat). Ömründe bir lira bile kazanmamış bir mîrasyedi idi (Mâlik Aksel). 2. mec. Mal, mülk değeri bilmeyen, elindekini, avucundakini düşüncesizce harcayan, savurgan, müsrif kimse: Sürünmek mîrasyediler ağlebinin alnına yazılmış bir yazıdır (Ahmed Midhat Efendi). Her akşam saz çalınırdı, dalkavuklar konağı istîlâ ettiler (…) mîrasyediler hep birbirine benzerler… (Fahri Celâl).