( ﻣﻬﺎﺟﺮ ) i. ( Ar. muhācere t “ülkesinden göç etmek”ten muhācir ) 1. Yerinden yurdundan ayrılıp başka bir ülkeye yerleşmek için giden, göç eden kimse, göçmen: Şimdi burada Rumeli muhâcirleri oturuyorlar (Yahyâ Kemal). Sen de Kalaba’dan mısın? –Hayır, biz muhâciriz (Hâlide E. Adıvar). Yıkılmış imparatorluğun dört yanından gelmiş muhâcir çocukları, bu ışığın altında ve bu su sesleri içinde tıpkı kuruluş asırlarının çocukları gibi oynuyorlar (Ahmet H. Tanpınar). 2. din. M.S. 622’de Hicret’e izin verilmesi üzerine Hz. Muhammed’den önce, onunla birlikte veya daha sonra Mekke’den Medîne’ye göç eden sahâbelerden her biri. 3. sıf. Bir ülkeye başka bir ülkeden göç etmek sûretiyle gelip yerleşen: “Muhâcir kuşlar.” ● Muhâcirun – Muhâcirin ( ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ – ﻣﻬﺎﺟﺮﻭﻥ ) i. ( Ar. çoğul eki - ūn ve - іn ile ) 1. Göç edenler, göçmenler. 2. din. Hicret’te Mekke’den Medîne’ye göç eden sahâbîler: Peygamber muhâcirinle Medîne’ye girerken çocuklar sokaklarda, “Resûlullah geldi” nidâsıyle çığırışıyorlarmış, Medîne düğün bayram edercesine şenlik ediyormuş (Yahyâ Kemal).