sıf. ( ol-mak ’tan isim-fiil ekinin kalıplaşmasıyle ol-u-r ) 1. Olabilir, mümkün: “Olur iş.” 2. ünl. Peki, kabul, tamam: “Gidelim mi? –Olur, gidelim.” 3. i. yeni. Onay, tasdik: “Olurunu almak.” ѻ Olur mu olur: Bakarsın oluverir, hiç zannetmezsin, ama birden gerçekleşiverir: Tito’nun resmine baktı. Olur mu olurdu. Doğru ise şu havâdis harp çıkardı (Sait Fâik). Olur olmaz: Rastgele, sıradan, basit: “Olur olmaz kimselerle düşüp kalkma.” “Olur olmaz konuşma.” Çok yürüdüm bu asılsız izlere / Hak der idim olur olmaz sözlere / Meğer ise perde inmiş gözlere / Bunca insan gitmiş körü körüne (Âşık Coşar’dan). Olur şey (iş) değil: Çok şaşılacak, hayret edilecek durumlar karşısında söylenir. Oluruna bağlamak: Fazla müdâhale etmeyip olabilecek bir şekil üzerinde anlaşmak: Ortalama bir hal yolu bulup bu işi oluruna bağlar (Reşat N. Güntekin). Her şeyi oluruna bağlayıvermeli (Aka Gündüz). (Bir işi) Oluruna bırakmak: Tabiî seyrine bırakmak, olabildiği kadarı ile yetinmek, zorlamadan kendiliğinden olacak sonucu beklemek. Oluruyla yetinmek: Olanı yeterli bulmak, râzı olup kanâat etmek.