i. (< Fr. honneur ) [XIX. yüzyıl ortalarında Kırım savaşı esnasında Türkçe’ye girmiş ve halk ağzında da kullanılmıştır; ancak dil devrimi sırasında Türkçe sanılarak Ar. şeref ka rşılığı olarak teklif edilmiştir] 1. Haysiyet, öz saygı, şeref, izzetinefis: “Türkler onurlarına düşkündür.” Vilâyetin bu kirli hediyesi onurlarına dokunmuştu (Refik H. Karay). 2. halk ağzı. Kibir, gurur. ѻ Onuruna: Şerefine: “Onuruna bir ziyâfet verildi.” Onuruna yedirememek: 1. Yapacağı şeyi kendisi için onur kırıcı sayıp yapamamak: Bizim gizli konuşmamızdan kuşkulandı gāliba, iştahı kaçtı, çıkınını toplayıp çıkmayı da onuruna yediremedi (Mahmut Yesâri). Çok tabiî ve mâsum olan hareketlerime îtiraz etmeyi onuruna yediremez, bir türlü “kıskanıyorum” diyemez (Safiye Erol). 2. Haysiyetini zedeleyen ve kendisine karşı duyduğu saygı ile bağdaşmayan hareketler karşısında tepki göstermek: “Bu hareketi onuruna yediremedi, dönüp hırsla adamın koluna yapıştı.”