i. ( o ara ) O yer [ Orada, oradan, oranın, orası, oraya, orayı, oralara, oraları… gibi çekimli halleriyle, işâret edilen veya kastedilen ilerideki ve uzaktaki bir yeri ve çevreyi gösterir veya dikkat çekilmek istenen bir husûsu ifâde eder]: “Orasını tekrar oku.” “Ben oraya gitmem.” Ben orayı avcılık zamânımdan bilirim (Nâmık Kemal). Al dedi, koydum oraya (Yusuf Z. Ortaç). Atatürk Erzurum’dan işe başlar, tıpkı ilk fâtihler gibi oradan Anadolu’nun içine doğru yürür (Ahmet H. Tanpınar). Bütün geceyi orada geçirmişti (Târık Buğra). ѻ Oralarda olmamak: İlgilenmemek, farkında değilmiş gibi davranmak, oralı olmamak, o taraflı olmamak: Fakat ben hiç oralarda olmuyorum, onu ilk defa görmüş gibi (Reşat N. Güntekin). ● Oracığa zf. Bulunduğu yere: Hemen oracığa yorgun bir kahraman gibi uzanıverdi (Ömer Seyfeddin). ● Oracıkta zf. Hemen olduğu yerde: Oracıkta kelimesiz bir anlaşmayla ana oğul birbirimizin kolları arasına yığıldık (Yusuf Z. Ortaç). ● Orası zamir. 1. O yer: “Orasını ben de gördüm.” 2. O husus, o taraf, işin o yönü: “Orası beni ilgilendirmez.” “Orası belli olmaz.” Orasını etrâfıyle bilmek zordur; çünkü herkesle az konuşurdu (Rûşen E. Ünaydın). ѻ Orası burası: Kâh o tarafı, kâh bu tarafı: “Çocuk orasını burasını kaşıyıp duruyor.” Her zorlayışta orasından burasından tozlar dökülüyor (Reşat N. Güntekin). Orası senin, burası benim: Durmadan gezip dolaşmayı anlatır; o kapı senin, bu kapı benim. Orasını Allah bilir: Şimdiden bir hüküm verilemez, ne olduğunu veya ne olacağını yalnız Allah bilir. Orasını ne sen sor ne ben söyleyeyim: Söylenecek, anlatılacak gibi değil, hiç sorma daha iyi.