‘burnu sivri, kuyruğu uzun, çok tüylü, sansardan büyük bir hayvan (Vulpes)’ / ‘kurnaz’
Eski Osmanlıca kaynaklarda dilkü, dilki biçimleri kullanılır.
~ Az tülkü. -Tkm tilki. -Nog tülki. -Blk tülkü. -Özb tulki. -Kklp tülki. -Kzk tülki. -Krg tülkü. -Bşk tölkö. -TatK tölkö. -Alt, Tel, Şor tülkü. -Hak tülgü. -Tuv dilgi. -Çuv tilĕ. Ramstedtʼe göre (Stellung 24), Çuvaşça tilĕ Türkçe tü-lig ‘behaartʼ biçiminden gelir.
Uygurcadan başlayarak kullanıldığını görüyoruz (tilkü). Orta Türkçede de tilkü olarak geçer.
Bu verilere göre tilki eski ve yeni diyalektlerde kullanılan ortak bir addır. Yalnız Yakutlar tilkiye sasıl (> sahıl) adını verirler.
Kökenini açık olarak bilmiyoruz. Eski bir açıklamaya göre eski Türkçe tük (~ tüg, tüy) ‘tüy, kıl, yün’ sözünden -li, -lü ekiyle yapılmıştır: tükli ~ tüklü. Eski bir Çağatay sözlüğünde bu adın tüklü کلو تو olarak geçtiğini biliyoruz. Ancak bu biçim bir hap. leg. olarak sağlam bir dayanak sayılamaz. Bu verinin bir yazım yanlışı sonunda ortaya çıktığı açıktır. bk. Eren: MNy 39: 207. Bu açıklamayı yapanların Türkçe -li -lü ekinin -lig, -lüg’den geldiğini göz ardı ettikleri göze çarpıyor. Türkçe *til- ‘yutmak’ kökünden geldiği yolundaki sav yanlıştır. Mançuca celken adıyla birleştirilmesi olanaksızdır. Tunguzca sulaki, soloki‘Fuchsʼ biçimiyle birleştirilmesi de yanlıştır.