edilgen f. ( topla-n-mak ) 1. Toplamak işi yapılmak, bir araya getirilmek, derilmek: Belki de küçük kızlar o devirden kalma havalara uydurulmuş türküleri söylüyorlar, Yeşil’in çinileri XV. asrın bahçesinden toplanmış renklerle gülüyorlar (Ahmet H. Tanpınar). 2. Derlenip kaldırılmak: “Eşyâlar toplandı, denkler hazırlandı.” “Çamaşırlar toplandı mı?” 3. Devşirilmek: “Elmalar toplandı.” 4. (Haber, bilgi vb.) Elde edilmek, derlenmek: Müstakbel münâkaşalar için yerinde toplanmış vesîkalar… (Ahmet Hâşim). 5. mat. (Sayılar) Birbirine eklenip toplamları bulunmak, cemedilmek. 6. (Vergi, bağış, bahşiş) Verecek olanlardan alınmak. ♦ dönüşlü f. 7. (Birçok kimse veya şey) Bir araya gelmek: Harp olmasa hiçbir zaman insanlar bir reisin zîr-i idâresinde toplanmaya ihtiyaç hissetmezler (Cenap Şahâbeddin). Bir ihtiyar her gün toplanan sadaka parasıyle işkembe alır (…) kuşlara dağıtır (Ahmet Hâşim). Bütün ev halkı, üstü muşamba örtülü yuvarlak masa başında toplanırdık (Yusuf Z. Ortaç). 8. Toplantı yapmak: “Yönetim kurulu ne zaman toplanacak?” 9. Birikmek, yığılmak: “Burada su toplanmış.” “Masanın üzerinde toplanan parayı aralarında bölüştüler.” 10. Yoğunlaşmak, tekâsüf etmek: Dili bir, gönlü bir, îmânı bir insan yığını / Görüyor varlığının bir yere toplandığını (Yahyâ Kemal). Bâzan bir iç kale, bütün ümitlerin kendisinde toplandığı son sığınak olur (Ahmet H. Tanpınar). Herkes kendi üstünde toplanan dikkatini başkasına pek az ayırır (Peyâmi Safâ). 11. Kendine çeki düzen vermek: Sonra vehleten aklına bir şey gelmiş gibi toplanarak çantasını açtı (Hüseyin R. Gürpınar). Köy toplanınca yeniden geleneklerini, türkülerini bulmuştu (Ahmet H. Tanpınar). 12. Kilo almak, toplamak: “Tâtil yaramış, toplanmışsın.”