( ﻭﺍﻻ ) sıf. (Fars. vālā ) Yüksek, yüce: Bâtında arştan yukarı vâlâ mekânda olup seyran edesin (Eşrefoğlu Rûmî). Müjde ey mihr-i vezâret müjde ey sadr-ı refî’ / Mesned-i vâlâya bir düstûr-ı devrandır gelen (Fıtnat Hanım). Değildir münfail âb u havâdan sûret-i tab’ım / Heyûlâ-yı vücûdum cevher-i vâlâ-yı dîgerdir (Leskofçalı Gālib). ● Vâlâ-baht ( ﻭﺍﻻ ﺑﺨﺖ ) birl. sıf. ( Fars. baḫt “tâlih” ile ) Bahtı, tâlihi yüce olan: Taht-ı vâlâ-bahta kıldıkta culûs ikbâl ile / Şevk-i teşrîfiyle îd etti cihan ser-tâ-be-pâ (Fıtnat Hanım). ● Vâlâ-cah ( ﻭﺍﻻ ﺟﺎﻩ ) birl. sıf. (Ar. cāh “mevki” ile) Mevkii yüksek olan. ● Vâlâ-himem ( ﻭﺍﻻ ﻫﻤﻢ ) birl. sıf. (Ar. himem “himmetler, gayretler” ile) Himmeti yüce olan: İkbâl ile mesrûr ola ol hüsrev-i vâlâ-himem (Nef’î’den). ● Vâlâ-kad ( ﻭﺍﻻ ﻗﺪّ ) birl. sıf. ( Ar. ḳadd “boy” ile ) Uzun boylu, boyu yüksek olan. ● Vâlâ-kadr ( ﻭﺍﻻ ﻗﺪﺭ ) birl. sıf. (Ar. ḳadr “kıymet” ile) Kadri, değeri yüce olan olan. ● Vâlâ-nijad ( ﻭﺍﻻ ﻧﮋﺍﺩ ) birl. sıf. (Fars. nijād “soy” ile) Soyu yüce olan. ● Vâlâ-şan ( ﻭﺍﻻ ﺷﺎﻥ ) birl. sıf. (Ar. şe’n > şān ile) Şânı yüce olan.