( ﻭﺿﻌﻴّﺖ ) i. (Ar. vaż‘ “durum, şekil”den yapma mastar eki -iyyet ile vaż‘iyyet ) [Türkçe’de türetilmiştir] 1. Durum, hal: Buna karşı halkın vaziyeti nedir? (Ahmet Hâşim). Kendilerine vaziyeti anlattım (Sait Fâik). Ahâli, sosyal vaziyetinin gerilemiş olmasından dolayı gelenlere karşı koyamadı (Refik H. Karay). 2. Duruş, konum, şekil: Muhtelif hayvanların aldıkları vaziyete dikkat etmiş (Ahmet Hâşim). Herhangi bir vaziyette ekseriya iki dakîkadan fazla durmaz ve kaçar (Peyâmi Safâ). Büyük kapıya doğru hafifçe eğilir ve tekrar eski vaziyetine döner (Peyâmi Safâ). ѻ Vaziyet almak: 1. Yapılmak üzere hazırlanılan bir işin gerektirdiği duruma girmek: Çoraplarımızı çıkardık, vaziyet aldık. Hakem olan Azîze’nin kardeşi saatini çıkardı ve işâret verdi (Hâlide E. Adıvar). 2. Hazır ol vaziyetine girmek: Fransız yüce komiserliği istihbârat dâiresi nöbetçi neferi âmirinin odasına girdi, vaziyet aldı (Refik H. Karay). 3. Karşı çıkmak. Vaziyeti kurtarmak: Güç bir durumdan kurtulmak, durumu idâre etmek: Üstüne aldığı imparatorluğun târihçisi vazîfesini zaman zaman unutan ve bilhassa bu ilk devirde garp âleminin ve Bizans’ın ufak bir himmetle vaziyeti kurtarabileceklerinde ısrar eden Von Hanmer’in kalemi ondan bahsederken birden bire yumuşar, bir azizden bahseder gibi bir hal alır (Ahmet H. Tanpınar).