edilgen f. ( ) 1. (Bir şey bir yere) Hızla indirilmek, hızla çarpılmak. 2. (Bıçak, balta, neşter, makas vb. âletlerle) Kesilmek, yarılmak: “Bu yaraya neşter vurulmaz.” 3. (Boya, badana, cilâ vb. ile) Sürülmek: “Üzerine iki kat boya vurulmuş.” 4. Takılmak: “Kelepçe vurulmak.” “Ayaklarına zincir vurulmak.” “Hayvana eyer vurulmak.” 5. (Damga, mühür, bandrol vb.) Uygulanmak, basılmak. 6. Dayak olarak konmak: “Destek vurulmak.” “Kapıya kol demiri vurulmak.” Çocuğun kaçışından işi anlayan köylüler birer birer savuşuyorlar, kapılar kapanıyor, arkasına destekler vuruluyor, mazgallardan rengi uçmuş fesli, yemenili başlar gözüküyor, kayboluyordu (Fahri Celâl). 7. … ile hesaplanmak: “Yıllara vurulmak.” 8. İsâbet ettirilmek, rast getirilmek: “Hedef on ikiden vuruldu.” 9. mec. Darbe yemek, yaralanmak: “En hassas yerinden vuruldu.” Anladım bir felâket olmuştu / O güzel kız derin vurulmuştu (Tahsin Nâhit). 10. Tıklatılmak, ufak ufak darbeler indirilmek: “Cama vuruluyor.” Bir aralık odanın kapısına vuruldu (Hâlit Z. Uşaklıgil). Kapı vuruldu. Derviş çömezi bir gümüş tepside gümüş kupalarla şerbet getirdi (Kemal Tâhir). 11. (Silâhla) Öldürülmek veya yaralanmak: “Köprüyü geçerken vuruldu.” “Dizinden vuruldu.” Vuruldu bayraktar kaptı bayrağı / Erişti bedene dikti Genç Osman (Karacaoğlan). Ben vuruldum al kanlarım akıyor / Yaram yüreğimde beni yakıyor (Türkü). Vah zavallı! Bacağından vurulmuş (Ahmet Râsim). ♦ dönüşlü f. 12. Âşık olmak, gönlünü kaptırmak: Kim söylemiş beni / Süheylâ’ya vurulmuşum diye (Orhan V. Kanık). Şu gönlüm bilsen nasıl çırpınarak yoruldu / Bir güzelden kurtuldu bir güzele vuruldu (Enis B. Koryürek). Bu kadar güzeli de bir araya toplamak gerçekten tehlikelidir. Adam birine vurulmasa ötekine tutulabilir (Burhan Felek). ► Vurulmak fiiliyle deyimler: Beyninden vurulmak (vurulmuşa dönmek) / Yıldırımla vurulmuşa dönmek.